Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

Προσοχή στο Mozilla

Δεν μου έχει ξανατύχει αν και πολλές φορές το είχα σκεφτεί. Το να ξεκινήσω ένα ταξίδι όντας στουπί στο μεθύσι είναι μια απόφαση την οποία πολλές φορές κόντεψα να πάρω. Και να πω την αλήθεια το να είμαι μεθυσμένος είναι μια πολύ συνηθισμένη κατάσταση τον τελευταίο καιρό. Το ερώτημα δεν είναι το πως στο διάολο μου ήρθε χθες το βράδυ το να ξεκινήσω ένα blog. Το πραγματικό ερώτημα είναι πως σήμερα το πρωί το θυμόμουν. Αισθάνομαι σαν να ξύπνησα ένα πρωί στα διόδια των Μαλγάρων, με το στόμα γαλότσα από τα χθεσινά ξύδια, το κεφάλι θολό και όλους τους πόρους του κορμιού μου να αναδύουν τη βρώμα της ενοχής και της ήττας.

-Μα καλά τι έκανα πάλι χθες το βράδυ. Πάλι στουπί γαμώ το φελέκι μου. Πόσο μαλάκας μπορεί να είμαι. Με ποιους να μίλησα, τι να είπα... Πάλι ρεζίλι θα έγινα....

Και τι κάνω εδώ στη μέση του πουθενά;

Άλλη μια ηλίθια ιδέα ήταν από αυτές που ποτέ δεν κυνήγησα.

Και τώρα τι κάνω, γυρνάω πίσω;

Μπα δε γουστάρω συνεχίζω...
.
.
.
.
.
.
.
Απλά μόνο να θυμόμουνα για που ξεκίνησα.

Υ.Γ:Ευτυχώς το mozilla έχει κρατήσει τους κωδικούς γιατί δεν τους θυμάμαι. Άμα πάθει κάτι ναυάγησα...

Είμαι κι εγώ blogger

Αν και με πρόλαβε ακόμα και η γιαγιά μου η οποία φόρεσε τα μαύρα πριν 2 χρόνια και κατέβηκε στην πλατεία συντάγματος μουγκή μην ξυπνήσει κανέναν, ήρθε επιτέλους η ώρα να γίνω κι εγώ blogger. Δεν άργησα τυχαία. Η στιγμή επιλέχτηκε πολύ προσεχτικά. Έπρεπε να μην είναι πια της μόδας να είσαι blogger, χωρίς όμως να είναι και αρκετά παρωχημένο. Έπρεπε το υποκείμενο blogger επιτέλους να αποκαθηλωθεί στο φαντασιακό όσων ψάχνουν εναγωνίως το νέο επαναστατικό υποκείμενο χωρίς όμως να προλάβει να ξεφτιλιστεί εντελώς....

Και στην τελική δε μπορεί να έχει ο Σ....ς και ο Γ......ς και εγώ που και πιο έξυπνος αλλά και πιο όμορφος είμαι να κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια.

Αιωνιότητα εφορμάω να δαμάσω τους ωκεανούς σου. Αυτό είναι το βαρκάκι μου και επιτέλους με ονομάζω καπετάνιο. Καλό μου ταξίδι.

Φάτε σκόνη ρεεεεεεεεε