Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Take This Job and Shove It






Μπορώ να με θυμηθώ σαν χθες να σιγοτραγουδάω αυτό το τραγούδι φεύγοντας από το γραφείο τις εταιρείας courier στην οποία δούλευα, με τι σιγουριά πως σκατοδουλειές σαν αυτή υπάρχουν χιλιάδες. Άλλωστε μέχρι τότε άνοιγες την εφημερίδα και έβρισκες σχετικά άνετα αγγελίες που να ζητάνε "νέους με παπάκι" για εξωτερικές εργασίες ή διανομές. Πάτησα λοιπόν ένα καυγά, τσάκωσα και τα λιγοστά χρήματα που δικαιούμουν και βρόντηξα πίσω μου την πόρτα.

Αυτό που ζητούσα άλλωστε ήταν κάτι παραπάνω από δίκαιο. Να μη με απαξιώνει το τσουτσέκι, ο γιος του αφεντικού (ένας άχρηστος που ο γέρος του θα του αφήσει ένα σκασμό λεφτά και κυκλοφορεί στα 24 του με mercedes slk 200) τη μοναδική φορά που δε μπορούσα να κάτσω παραπάνω στη δουλειά και έπρεπε να φύγω στην ώρα μου. Τα απλήρωτα Σάββατα που εργαζόμουν βδομάδα παρά βδομάδα (όπως όλοι στην εταιρεία), η μη πληρωμή επιδόματος ταμείου καθώς και η μη αναγνώρισή μου ως οδηγού (που σημαίνει βαρέα ένσημα + extra επιδόματα) αλλά ως διανομέα που χρησιμοποιεί απλά μηχανάκι θεωρούσα πως μου έδιναν αυτό το δικαίωμα.

Τελικά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περίμενα. Η "κρίση" χτύπησε τις courier και όχι μόνο δεν υπήρχαν οι δουλειές του παρελθόντος αλλά και οι απολύσεις σε άλλες εταιρείες κάναν πολύ δύσκολο το να βρω δουλειά. Ευτυχώς πάντα για τους "νεαρούς με παπάκι" υπάρχει και ο μαγικός κόσμος της πίτσας ώστε να βγει το κακοπληρωμένο και ανασφάλιστο μεροκάματο.

Νυχτερινές έξοδοι, ταβέρνες και διάφορες μικρές πολυτέλειες κόπηκαν. Τα οικονομικά στένεψαν και οι λογαριασμοί βγαίνουν τσίμα-τσίμα. 7 μήνες μετά και δουλειά πρωινή δε φαίνεται να υπάρχει στον ορίζοντα.

Ήρθαν στιγμές που το ξανασκέφτηκα μήπως δεν έπρεπε να κάνω αυτή την κίνηση, να τουμπεκιαστώ και να μείνω στην κωλοδουλειά που ήμουν και το σίγουρο μεροκάματο. Να μη μετράω τη μπύρα που θα πιω, να μην κάθομαι σπίτι αντί να βγαίνω έξω με παρέες, να μη το σκέφτομαι για να πάω στον κινηματογράφο...να...να...να....

Όσο περνάει όμως ο καιρός, όσο κι αν τα πράγματα σφίγγουν όλο και χειρότερα, τόσο περισσότερο γουστάρω αυτή μου την επιλογή. Άμα έμενα εκεί μπορεί να είχα λίγα λεφτά παραπάνω αλλά θα έχανα το πιο σημαντικό. Την απόλαυση ακόμα και σήμερα που ξανακούω το τραγούδι όχι πια να σιγοτραγουδάω αλλά να γκαρίζω σαν χαζός μόνος μου στο σπίτι...

TAKE THIS JOB AND SHOVE IT

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Παλιός σπόρος



Αυτό τον παλιό σπόρο τον είχα από πάντα μέσα μου, δεν μου τον έδωσες εσύ.
Απλά μου έδειξες πως για να ανθίσει το υπέροχο λουλούδι του πρέπει να ποτιστεί με δάκρυα.
Μου άρεσε πολύ σαν ιδέα, με έναν τρόπο με γοήτευσε μπορώ να πω.
Τον πότισα λοιπόν κι εγώ με δάκρυα που έβγαλα με αγάπη και φροντίδα μόνο για αυτόν.
Και ήταν όμορφα να βλέπω τα πρώτα φυλλαράκια να βγαίνουν.
Οι ρίζες του όμως άρχισαν να μου σφίγγουν τα σωθικά και να προκαλούν καινούρια δάκρυα.
Τότε θυμήθηκα γιατί πάντα μέσα μου τον κρατούσα.
Μάζεψα όλο μου το κουράγιο και σταμάτησα όσο ήταν νωρίς.
Καταχώνιασα ξανά τον παλιό σπόρο μέσα μου, έτσι κι αλλιώς ήταν αδύνατο να τον ξεριζώσω.

Πάντως σε ευχαριστώ κι ελπίζω να τα ξαναπούμε.

Α και να μην ξεχάσω... ΤΑ ΣΠΑΣ