Ερωτικό ή εδω ο κόσμος χάνεται

Κύκλοι ατελείωτοι. Πότε πάνω, πότε κάτω... μια ζωή.
Και όποτε νομίζεις πως πιάνεις πάτο έρχεται ένα τραγούδι.
Πάντα από το παρελθόν. Πάντα σχεδόν ξεχασμένο.
Να σου θυμίσει ποιος είσαι.
Να σου θυμίσει πως το υλικό που είσαι φτιαγμένος είναι το ίδιο όπως στα 16 σου
και πως όλα τα άλλα είναι η λίγδα που έχει αφήσει επάνω σου ο χρόνος.



Ευχαριστώ τον ΟΤΕ και την WIND που τις 2 τελευταίες βδομάδες δεν είχα ίντερνετ, πραγματικά.

Σχετικά με τα γεγονότα της 5ης Μάη

5 Μάη. Χιλιάδες ανθρώπων κατακλύζουν τους δρόμους, ζούμε μια συγκλονιστική ιστορική εμπειρία. Μέσα σε αυτό το κλίμα έρχεται η είδηση που μας κόβει τα πόδια. Τρεις νεκροί εργαζόμενοι. Ο ενθουσιασμός αίφνης μετατρέπεται σε οδύνη και οργή. Δύσκολα μπορούμε να συγκροτήσουμε πολιτικό λόγο απέναντι στα γεγονότα, ωστόσο πιστεύουμε πως αξίζει να προσπαθήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο τραγικός θάνατος από ασφυξία τριών ανθρώπων, είναι μια ακόμη πληροφορία που το καθεστώς και οι μηχανισμοί προπαγάνδας του προσπαθούν να διαχειριστούν προσδοκώντας φυσικά τα μέγιστα οφέλη. Στο υπόλοιπο της ανακοίνωσης, δεν θα μας διακατέχει κάποια τάση απάντησης ή απολογίας στις συκοφαντίες όπως ίσως φανεί. Για εμάς είναι ολοφάνερο πως γίνεται προσπάθεια επίθεσης σε ολόκληρο τον αναρχικό αντιεξουσιαστικό ριζοσπαστικό χώρο και στις ιδέες και τις αξίες για τις οποίες παλεύει ως τέτοιος, προσάπτοντάς του τον θάνατο των τριών αυτών ανθρώπων.

Αν ένα πράγμα είναι γνωστό είναι το γεγονός πως το κράτος και οι μηχανισμοί του, μπορούν να διαχειριστούν όσους θανάτους κι αν αφήσουν στο διάβα τους. Από τα κάτεργα εργασίας με τα εκατοντάδες «ατυχήματα» το χρόνο, ως τα σύνορα και τις ωμές δολοφονίες μεταναστών. Από τους εκπολιτιστικούς πολέμους στο Αφγανιστάν, ως τα μπουρδέλα - φυλακές της επαρχίας και τις υπερκερδοφόρες επιχειρήσεις εμπορίας λευκής σαρκός. Και η λίστα δεν έχει τέλος. Έχει μόνο συνέχεια.

Και μιλάμε μόνο για άμεσους (αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον όρο) θανάτους που το σύστημα διαχειρίζεται άνετα. Γιατί το σύστημα της ωμής εκμετάλλευσης ανθρώπων παράγει βία καθημερινά. Βία που διοχετεύεται ως άμεση ή έμμεση τρομοκράτηση των κοινωνιών, που κατακερματισμένες καθώς είναι, και χωρίς ουσιαστική γνώση και πραγματική ενημέρωση, δεν είναι στις περισσότερες περιπτώσεις σε θέση να αντιληφθούν, πόσο μάλλον να απαντήσουν. Δεν είναι τυχαίο πως πλέον οι πιο διάσημες απειλές πάνω απ’ τα κεφάλια μας είναι:

«Απεργία ίσον Ανεργία»
«Διεκδίκηση αξιοπρέπειας ίσον Πείνα»
«Αντίσταση ίσον Φυλάκιση και βασανισμοί»

Ένας μη μετρήσιμος καθημερινός θάνατος είναι αυτός της εξαθλίωσης που παράγεται από το τρομοκράτος της αγοράς και των αφεντικών, που τα σημάδια του σιγά σιγά μόνο βλέπουμε, από τις αυτοκτονίες ανθρώπων λόγω χρεών, μέχρι την ανεξέλεγκτη έως και τυφλή πλέον μητροπολιτική βία που αναπαράγεται από τους καταπιεσμένους προς όλες τις κατευθύνσεις.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα που διαβλέπει και προσπαθεί να προσαρμόσει το σύστημα στα μέτρα του. Δεν προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε την διάχυτη βία από πλευράς των καταπιεσμένων, προσπαθούμε μόνο να αιτιολογήσουμε τη βία αυτή. Το καθεστώς προσδοκά στον αποπροσανατολισμό και κατ’ επέκταση στην ευκολότερη διαχείριση των αποτελεσμάτων της κρίσης σε όλα τα επίπεδα που συνεχώς το ίδιο παράγει, ως βασικό μηχανισμό αφαίμαξης και καθυπόταξης.

Το σύστημα για να αποφύγει την κατάρρευσή του, επιδιώκει και αποβλέπει στην προς όφελός του διαχείριση του θανάτου των κοινωνικών σχέσεων, κομβική και κορυφαία προϋπόθεση ύπαρξής του.

Ζούμε την προσπάθεια διαχείρισης ενός ακόμη θανάτου.
Το πώς γίνεται αυτή η διαχείριση στην συγκεκριμένη συγκυρία είναι κάτι που πλέον το βιώνουμε στο πετσί μας.
-Με την ωμή τρομοκράτηση και παράλληλο βομβαρδισμό παραπληροφόρησης.
-Με την παραποίηση και αποσιώπηση της κρατικής επίθεσης προς την κοινωνία.
-Με την προσπάθεια κατακερματισμού της κοινωνίας και των αγωνιζόμενων κομματιών της, κάτω από την ενορχηστρωμένη στοχοποίηση και κατασυκοφάντηση των πιο επιθετικών πολιτικών συνιστωσών της.

Οι φαινομενικά «φανατικοί υπερασπιστές της ανθρώπινης ζωής και της δημοκρατίας» προσπαθούν με κάθε τρόπο και στην συγκεκριμένη συγκυρία πατώντας σε πτώματα, να ανακόψουν μια ξεκάθαρη τάση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας προς ριζοσπαστικές πρακτικές αγώνα και δεν εννοούμε μόνο την «φωτιά» (βλ. πρόσφατη κατάληψη της Ε.Ρ.Τ. από εκπαιδευτικούς, και την βίαιη καταστολή της).

Προσπαθώντας να στρέψουν τα βλέμματα των «ειρηνικών διαδηλωτών» προς έναν «εσωτερικό εχθρό» των ίδιων των διαδηλώσεων αυτή τη φορά, καταφέρνουν ένα πράγμα. Φανερώνουν το πόσο πολύ το σύστημα και οι υποστηριχτές του τρέμουν στην ιδέα της αμφισβήτησης τους. Αμφισβήτηση που παίρνει σάρκα και οστά ως μαζική σύγκρουση με όρους ανατροπής.

Πλέον η επιλογή της αντιβίας, (και πάλι δεν εννοούμε μόνο την «φωτιά») έχει διαχυθεί.

Και οι κρατούντες το γνωρίζουν καλά. Φτιάχνουν έτσι, για μια ακόμη φορά, ένα κλίμα που έχει πλέον, (πέρα από το να παραδειγματίσει όσους και όσες σκέφτονται να διεκδικήσουν με συγκρουσιακούς όρους), πέρα ως πέρα ολοφάνερους στόχους. Να φοβίσει, να τρομοκρατήσει και να απονοηματοδοτήσει κάτι που όπως όλα δείχνουν, φοβούνται και τρέμουν οι ίδιοι που φτιάχνουν το κλίμα αυτό.

Οι «φανατικοί υπερασπιστές της ανθρώπινης ζωής και της δημοκρατίας», οι «πολιτισμένοι» ανθρωποφάγοι των δελτίων «ειδήσεων» και των «ενημερωτικών» εκπομπών δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα. Τα φερέφωνα του καθεστώτος θα είναι οι τελευταίοι που θα ζητήσουν συγγνώμη για τα εγκλήματα τους. Το γεγονός ότι η μια γυναίκα ήταν έγκυος γι’ αυτούς ήταν μόνο ευκαιρία για περισσότερο αίμα.

Το ότι δεν δίνουν δεκάρα για την ανθρώπινη ζωή ήταν είναι και θα είναι το βασικό χαρακτηριστικό όλων των πρόθυμων υποστηριχτών αυτού του άθλιου συστήματος.

Δεν εκπλησσόμαστε. Aυτά τα λέμε από πάντα.
Όμως

Αδυνατούμε να ξέρουμε το ποιοι, γιατί δεν ήμασταν εκεί. Μπορούμε .όμως να ερμηνεύσουμε εν μέρη το πως και το γιατί. Στο δρόμο κατεβαίνουν κομμάτια ετερόκλητα που όχι μόνο κρύβουν πολλές εσωτερικές αντιθέσεις αλλά και αγεφύρωτα χάσματα. Αυτό που ξέρουμε είναι πως η επιλογή της βίας όχι ως μέσο, αλλά ως συνθήκη ύπαρξης, αυτοεκπλήρωσης, επιβεβαίωσης μέσα από την εικόνα της, δεν έχει τίποτα να προσφέρει σε αυτό που λέμε ανταγωνισμό με πολιτικούς όρους. Αντίθετα είναι μέχρι και εχθρική. Όταν λειτουργεί κάποιος με θεαματικούς όρους, καθιστά την δράση αυτοσκοπό. Η αντιβία είναι πολιτικό εργαλείο ανάμεσα σε πολλά αλλά, και όχι εργαλείο επιβίωσης στο δρόμο ή συνήθεια. Έτσι το τρίπτυχο μέσο - φορέας μέσου - συγκυρία, δεν διαχωρίζεται. Ελέγχεται συνεχώς από τα υποκείμενα, και οι επιλογές τους που μεταφράζονται σε πολιτική ευθύνη, του δίνουν ουσία, όνομα και χώρο. Είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για να προωθήσουμε την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης και μέσα σε αυτό το πλαίσιο οφείλουμε να κινηθούμε, στο βαθμό που μπορούμε να αποτρέψουμε και να απομονώσουμε αυτές τις λογικές που γκρεμίζουν εν μια νυκτί ότι χρόνια τώρα οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι κτίζουν.

Σύμφωνα με την προηγούμενη ανάλυσή μας, ως αναρχικές /οι, δεν μπορούμε να έχουμε σχέση με την παράνοια που προωθεί η εξουσία. Δεν βλέπουμε βιτρίνες, βλέπουμε τους ανθρώπους και τις σχέσεις τους. Παλεύουμε έτσι ώστε οι βιτρίνες να σπαστούν επιτέλους από τους μέσα. Και αυτό δεν γίνεται απ’ τη μια μέρα στην άλλη ή μπορεί να γίνει μέσα σε μια στιγμή. Το βλέμμα των αγωνιζόμενων ανθρώπων δεν μπορεί να σταματά μπροστά στην ασπίδα ή στη βιτρίνα.

Ως αναρχικοί/ες, παλεύουμε για την απελευθέρωση του ανθρώπου απ’ ότι τον καταπιέζει. Για την αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια.. Για την ανθρώπινη ζωή. Κανένας άθλιος δεν θα καταφέρει να αλλάξει τη πορεία του αναρχικού – αντιεξουσιαστικού κινήματος, πόσο μάλλον την ιστορία του.

Δολοφόνοι είναι οι εξουσιαστές
και το ξέρουν, και το ξέρει ο καθένας και η καθεμία

κατάληψη terra incognita Μάης 2010

terraincognita.squat.gr/

Τυφλή φυγή

Το να έχω το δικό μου blog είναι κάτι που ποτέ δεν είχα σκεφτεί πριν τα ξημερώματα της 7ης του πολύ περίεργου Αυγούστου που μας πέρασε. Λίγο ο καύσωνας, λίγο τα ξύδια, λίγο οι βάρδιες περιφρούρησης των καταλήψεων, λίγο η βραδυνή μοναξιά (μιας και η συντρόφισσα που με ανέχεται τα τελευταία 10 χρόνια έλειπε) και το κουμπί δημοσίευση πατήθηκε χωρίς καν να το καταλάβω. Το πόσο το πίστευα κι εγώ εκείνη τη στιγμή φαίνεται και από το μάλλον αστείο τίτλο του blog.

Εκείνη τη βραδιά λοιπόν αφού συμπλήρωσα τη φόρμα για τη δημιουργία του ιστολογίου ήρθε και η στιγμή να συμπληρώσω το όνομα χρήστη. Το όνομα που είχα σκοπό να χρησιμοποιήσω ήταν τελικά κατειλημένο από κάποιον άλλο, οπότε βρέθηκα μέσα σε λίγα λεπτά να αποφασίσω τι όνομα να βάλω.

Την ίδια μέρα μόλις μερικές ώρες πριν συζητούσα για μια από τις αγαπημένες μου ταινίες το "Καράτε-Τυφλή Φυγή" ή "Karate-Blind Escape" όπως είναι γνωστότερο. Μου ήρθε λοιπόν αυθόρμητα να βάλω ως όνομα στο blog το όνομα του αγαπημένου μου χαρακτήρα της ταινίας, του Eric Virgo. Ήθελα να δανειστώ λίγη από τη σοφία του και να τη μοιράσω απλόχερα στον κόσμο.

Για όσους δε γνωρίζουν, το συγκεκριμένο αριστούργημα είναι μια κάτι παραπάνω από ανεξάρτητη παραγωγή. Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει, εκτός από το δουλεμένο σενάριο, την πλοκή, τη δράση και το καταπληκτικό χιούμορ, είναι τα τεχνικά χαρακτηριστικά της και κατ' επέκταση η δουλειά και το μεράκι που αυτά συνεπάγονται. Ας παραθέσω όμως τα λόγια των δημιουργών:

"Η ΤΑΙΝΙΑ ΚΑΡΑΤΕ: ΤΥΦΛΗ ΦΥΓΗ ΓΥΡΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΜΕ ΜΙΑ ΨΗΦΙΑΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ CANON A200. ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΨΗΦΙΑΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟ ΕΝΝΟΟΥΜΕ. ΟΧΙ ΚΑΜΕΡΑ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ! ΑΥΤΗ Η CANON ΜΠΟΡΕΙ (ΜΠΟΡΟΥΣΕ...ΤΩΡΑ ΕΧΕΙ ΧΑΛΑΣΕΙ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΕΠΕΣΕ ΚΑΤΩ) ΝΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗΣΕΙ VIDEO ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ 12-15 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΩΝ ΣΕ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΝΑΛΥΣΗ 320x240. ΧΩΡΙΣ ΗΧΟ! ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΙΚΡΟΦΩΝΑ ΚΑΙ ΚΟΛΠΑ. ΟΤΑΝ Η ΚΑΡΤΑ ΜΝΗΜΗΣ ΓΕΜΙΖΕ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΡΕΞΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΣΤΟ "ΣΤΟΥΝΤΙΟ" ΚΑΙ ΝΑ ΦΟΡΤΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΚΛΙΠΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ.
ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΝΑΜΕ ΤΟ ΜΟΝΤΑΖ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΤΟΥΜΠΛΑΡΑΜΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΠΑΝΩ. ΜΕΤΑ ΚΑΝΑΜΕ ΤΑ ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΦΕ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ. ΔΗΛΑΔΗ ΖΩΓΡΑΦΙΖΑΜΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΚΑΘΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΚΑΡΕ.
Η CAVE STUDIOZ ΕΠΙΣΗΣ ΕΓΡΑΨΕ ΟΛΟ ΤΟ SOUNDTRACK ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (ΤΑ ΚΑΛΑ!) ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΑΡΜΟΝΙΟ YAMAHA PSR-60 ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΚΙΘΑΡΕΣ..." 

Η ταινία διανέμονταν ελεύθερα στο διαδίκτυο από το cavestudioz.com το οποίο όμως δυστυχώς δεν υπάρχει πια. Μπορείτε όμως να τη δείτε στο youtube στο κανάλι του δημιουργού της 

Όταν έβαλα το όνομα αυτό αγνοούσα πως ο Eric Virgo δεν ήταν απλά ένας ήρωας της ταινίας αλλά η ίδια η ταινία, αφού ήταν σκηνοθέτης και σεναριογράφος, μα πάνω από όλα πως το συγκεκριμένο όνομα το χρησιμοποιούσε ως ψευδώνυμο και εκτός της ταινίας.

Ως εκ τούτου αλλάζω το όνομα που χρησιμοποιώ. Από εδώ και πέρα αναζητήστε με ως αταξιθέτη.

Υ.Γ: Ξεκαβαλικεύοντας την τίγρη μπορεί να χάνω πια τις ρίγες της αλλά ελπίζω να την άφησα καθαρή.

Όνειρο

Σπάνια συγκρατώ τα όνειρά μου και σχεδόν ποτέ δεν τους δίνω βάση (αυτό το τελευταίο το λένε διαλεκτικό υλισμό). Χθες το βράδυ είδα όμως ένα όνειρο που μου έμεινε.

Δεν θυμάμαι πως ξεκίνησε αλλά κάπως βρέθηκα μέσα σε έναν χαμό. Μέσα στην αναμπουμπούλα πλάκωνα λέει στα μπουνίδια τον αρχηγό του ΠΡΟΠΟτζίδικου, κάποιον χρυσοχόο. Αν και του είχα ρίξει μπόλικες αυτός δε χαμπάριαζε. Το βλέμμα του γυάλιζε, οι φλέβες στο λαιμό του είχαν πεταχτεί, ήταν κατακόκκινος και ιδρωμένος. Όσο τις έτρωγε τόσο μου ξαναορμούσε ενώ καθόλη τη διάρκεια μου φώναζε υστερικά και φτύνοντας διάφορα του στυλ "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε κωλόπαιδο, θα σε γαμήσω" και άλλα τέτοια.

Μετά από αυτό και χωρίς να καταλάβω πως έγινε βρέθηκα δεμένος χειροπόδαρα με βαριές αλυσίδες. Ένας δεσμοφύλακας με κρατούσε και με οδηγούσε κάπου. Για να φτάσουμε έπρεπε να περάσουμε κολυμπώντας ένα μεγάλο κανάλι ή ποταμό, δεν κατάλαβα ακριβώς. Στην αρχή σκέφτηκα πως το βάρος των αλυσίδων θα με τραβήξει κάτω και θα πνιγώ, ο τύπος όμως μου είπε να μην ανησυχώ. Με το που μπήκα μέσα στο νερό γαλήνεψα και όντως κολυμπούσα πολύ άνετα και ευχάριστα. Η διαδρομή ήταν μεγάλη αλλά έγινε πολύ ξεκούραστα.

Φτάνοντας στην άλλη άκρη βγήκα από το νερό αλλά δεν αισθάνθηκα να κρυώνω, ούτε καν να είμαι βρεγμένος. Υπήρχε μισοσκόταδο και το τοπίο ήταν σχετικά ομιχλώδες, όπως φαντάζομαι πως θα είναι το Λονδίνο δίπλα στον Τάμεση το βράδυ. Λίγο μακρύτερα στεκόταν κάποιος και κινήθηκα προς το μέρος του. Αν και δε διέκρινα το πρόσωπό του, μου δημιούργησε ένα αίσθημα μεγάλης οικειότητας...

Κάπου εκεί ξύπνησα απότομα από την κοπέλα μου που ήταν άρρωστη και έκανε εμετό. Σηκώθηκα να τη βοηθήσω, αλλά το όνειρο στριφογυρνούσε στο κεφάλι μου. Αφού τελείωσε την χάιδεψα τρυφερά, την αγκάλιασα και ξαναπέσαμε στο κρεβάτι. Προσπάθησα απεγνωσμένα να συνεχίσω το όνειρο αλλά μάταια...

Ούτε εκεί είχα την τύχη να σε γνωρίσω...

Επετειακό

Κάθε φορά που η Γη ολοκληρώνει μια περιφορά γύρο από τον Ήλιο υπάρχει το περίεργο συνήθειο του να τα βάζεις κάτω, να τα ζυγίζεις, να ψάχνεις τα σημαντικά. Κι όσο περισσότερες οι περιφορές, τόσο πιο πολλά τα βρίσκεις. Και τα ξαναζυγίζεις, τα πιότερο σημαντικά βρεις. Και όλο περισσότερο τα μπουρδουκλώνεις στο κεφάλι σου.
Πιο να είναι άραγε το πιο σωστό το ζύγι;

Το τι πράξαμε; Ναι, πολλά και σημαντικά ήταν και είναι.
Οι ευθύνες; Μπόλικες από δαύτες, κανείς να σου χρεώσει τίποτα δεν έχει.
Οι δεσμεύσεις; Η ίδια η ύπαρξη του εγχειρήματος είναι μια τέτοια.
Τα συναισθήματα; Με ένα περίεργο τρόπο ήταν πάντα η κινητήριος δύναμη, από την αρχή μέχρι και τώρα.
Οι σύντροφοι που πέρασαν κι οι σύντροφοι που μείναν;
Οι στιγμές που μοιραστήκαμε;
Πιο είναι τελικά το μέτρο;

Ίσως να είναι πως τίποτα δε σβήνει. Πως τα πάντα γράφουν και σε βαραίνουν. Δε μπορείς πια να πεις πως άλλος είσαι. Τα ίχνη τα έχεις αφήσει πίσω σου και έχεις χαράξει την πορεία σου. Χαμαιλέοντας ούτε μπορείς, ούτε σε παίρνει πια να γίνεις. Ούτε κι ανεμοδούρα. Κι όποιος σε ψάξει ξέρει που θα σε βρει και ξέρει τι να υπολογίζει.
Ναι, αυτό τείνω να πω πως είναι.

Αν και μια φωνή μέσα μου λέει (ή πες πως έτσι θέλω να πιστεύω)
πως τα ακόμα πιο σημαντικά είναι εκείνα που δε ζήσαμε ακόμη. (ουαου πρωτότυπο)

6 περιφορές γύρω απ' τον Ήλιο και ακόμα παραμένεις
Γη Ανεξερεύνητη.

Για τα μέσα και κυρίως τα έξω κάποιου "χώρου"

Για τα γεγονότα τις 9ης του Φλεβάρη στην Φ*Υ καθώς και ότι ακολούθησε, ο οποιοσδήποτε έχει τη στοιχειώδη υπευθυνότητα και κινηματική κουλτούρα καταλαβαίνει πως οι τοποθετήσεις μπορούν να γίνονται μόνο σε συνελεύσεις και διαδικασίες και σε καμία περίπτωση ανοιχτά μέσω διαδικτύου. Οτιδήποτε ανακοινώσιμο μπορεί να προέρχεται μόνο από αυτές.

Επειδή όμως το Indymedia ως μέσο είναι ανοιχτό και λειτουργεί δημόσια, μια κριτική ανοιχτή μέσω αυτού του blog δεν την θεωρώ απλά προϊόν της ακατανίκητης δύναμης που λέγεται οργή, αλλά και στοιχείο υπευθυνότητας οποιουδήποτε διαχειρίζεται ένα μέσο (έστω ψωροblog) και έχει θέσει τον εαυτό του στην πλευρά της αντικυριαρχίας (πως αλλιώς να το εκφράσω έτσι που τα μπλέξαμε).

Φαντάζομαι πως όχι μόνο εγώ αλλά το παγκόσμιο ανταγωνιστικό προς την κυριαρχία κίνημα θα πρέπει να ευχαριστήσει τη συλλογικότητα που διαχειρίζεται το athens.indymedia.org για τα νέα ήθη τα οποία εισήγαγε. Διευκρινιστικά πάντως το να γνωρίζει κάποιος το ποιοι επιτέθηκαν σε μια κατάληψη, να δημοσιεύει ένα κείμενο "ανάληψης ευθύνης" και να κρατά μυστικό το ποιοι αυτοί είναι, δε λέγεται ουδετερότητα αλλά σαφής θέση. Σε περίπτωση δε που χωρίς να γνωρίζει ποιοι το έκαναν δημοσιεύει το κείμενό τους, είναι διπλά έκθετος αφού θρέφει φαντάσματα και τους ανοίγει διάπλατα την πόρτα να θεωρήσουν τον εαυτό τους κινηματικά αποδεκτό μέσω του βήματος που τους διαθέτει. Ακόμα χειρότερα όταν αυτός ο "κάποιος" δεν είναι απλά άτομο αλλά συλλογικότητα.

Στις "μεταξύ μας" σχέσεις, ακόμα και μια απλή τοποθέτηση σε συνέλευση φέρει προσωπική ευθύνη (γιαυτό άλλωστε λέγεται συνέλευση και όχι καφενείο), αυτό λέγεται κινηματική λειτουργία και ηθική. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια επιθετική ενέργεια προς μια κατάληψη με πλούσια παρουσία και δράση στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπως η Φ*Υ. Όποιος κάνει την τελευταία λοιπόν θα έπρεπε ή να αναλαμβάνει την προσωπική ευθύνη της πράξης ή να απαξιώνεται ως ξένο σώμα. Τουλάχιστον αυτό ήταν το αυτονόητο μέχρι προχθές. Κι αν τα αυτονόητα πεθαίνουν ένα ένα εδώ και κάποια χρόνια, όταν φτάνουμε στο σημείο συλλογικότητα που διαχειρίζεται διαδικτυακό τόπο με τόση επισκεψιμότητα και ιστορία να τα τσαλαπατάει, τα πράγματα τείνουν να γίνουν ιδιαιτέρως επικίνδυνα.

Ελπίζω πως η σ.ο του Indymedia θα κάνει την αυτοκριτική της και θα την ανακοινώσει, όπως αντιστοιχεί στη σοβαρότητα του εγχειρήματος που διαχειρίζεται.

Μετά από αυτό το δυσάρεστο διάλειμμα, το blog επιστρέψει στην κανονική του ροή. Μια τέτοια ανάρτηση είναι αταίριαστη προς το χαρακτήρα του και καλώς εχόντων των πραγμάτων δε θα υπάρξει η αναγκαιότητα να επαναληφθεί.

Α ρε Νικόλα

Αλβανός μετανάστης ήσουνα, τίποτα παραπάνω.
Όχι πολύ μεγάλος, μόλις 25, αλλά δεν ήσουν δα και κάνας 15χρονος.
Στο πρόσωπό σου κανένας νοικοκυραίος δε θα μπορούσε να αναγνωρίσει το γιο του.
Τη φωτογραφία σου δεν την είδαμε ξανά και ξανά στις ειδήσεις,
πιθανόν δε θα είχες και τόσο γλυκό προσωπάκι.
"Κομμένος" απ' την πολύ δουλειά θα ήσουνα φαντάζομαι,
σκληραγωγημένος και ίσως κάπως άγριος για τα λεπτά μας γούστα.

Είχες λέει και παιδιά, αλλά και αυτά δεν είναι σαν τα δικά μας,
ακόμα κι άμα μοιάζουν, το αίμα τους είναι άλλο.
Όπως και το δικό σου αίμα, που χύθηκε ασήμαντο μπροστά στην αστυνομική επιτυχία.
Πάρε λοιπόν τη θέση σου ανάμεσα στους αριθμούς,
κι ας μας ανατρίχιασε λίγο το πως σε φάγανε τόσο κοντά μας.

Ξέρεις κανονικά η θέση σου ήταν νεκρός κάπου κοντά στα σύνορα,
μακριά από τη βιτρίνα κι από τις ενοχές μας.
Ή έστω σε κάποιο εργοτάξιο, έτσι θεμελιώνουμε εδώ τα εθνικά επιτεύγματά μας,
με το αίμα το διαφορετικό απ' το δικό μας.
Γιαυτό και δε δίνουμε και ιθαγένεια, για να μη χαλάσουμε αυτές μας τις παραδόσεις,
ξέρεις είμαστε πολύ αρχαίος λαός και τα έθιμά μας τα τηρούμε.

Α ρε Νικόλα

Αλβανός... Σε περάσαν για ληστή...
Καταλαβαίνεις, κι αυτοί τι δουλειά τους κάνανε.
Έτρεχες λέει να καλυφθείς, και σε φάγανε πισώπλατα.
Οι λέξεις "λεβεντιά" και "παλικάρι" δεν υπάρχουν σε άλλη γλώσσα, παρά μόνο στην "ελληνική"
το γιατί το ξέρεις πια καλύτερα από όλους.
Το είπε και ο Ανθιμος ο τηλεμητροπολίτης
"σας αγαπάμε αλλά όχι και να σκοτωθούμε", μόνο να σκοτώσουμε ίσως.
Παιδιά μας είναι και οι αστυνομικοί, τι να τους κάνουμε να τους κρεμάσουμε;;;
Δεν το κάναμε για άλλους κι άλλους δεν πιστεύω να νομίζεις πως θα το κάναμε για έναν αλλοδαπό
Έπεσες και πάνω στην κρίση, γάμησε τα...
Έρχονται θυσίες, δε μπορούμε να ασχολούμαστε για πολύ ακόμα μαζί σου.
Να μας συμπαθάς Νικόλα δε λέω το πρόβλημά σου είναι σημαντικό,
9 σφαίρες είναι αυτές,
είδες όμως πως συμπονέσαμε  τη χήρα και τα ορφανά σου, δε μπορείς να πεις.

Nikolla Todi πάρε πια τη θέση σου δίπλα στον Tony Onuoha, τον Marko Bulatovic, το Νίκο Λεωνίδη και τόσους άλλους,  στη λήθη και τη συνήθεια.

Μέχρι να γίνουμε τόσο γουρούνια που να πάψουμε πια ακόμα και να ανατριχιάζουμε.
Μέχρι να γίνουμε τόσο αδιάφοροι που να σταματήσουμε έστω να καταμετράμε.
Μέχρι να γίνουμε τόσο νεκροί που μικρή σημασία θα έχει πια αν τρακάρουμε την ιπτάμενη σφαίρα κάποιου σερίφη.