Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

10 χρόνια "κομμάτια"

Έχει δυο μέρες που τίποτα δεν κινείται σε αυτή τη ριμάδα την πόλη. Μόνο καταναλωτές θεαμάτων που μόλις νυχτώσει ξεχύνονται στους δρόμους σαν ζόμπι. Παντού λαμπάκια και άδειοι δρόμοι που μόνο τα βράδια κατακλύζονται από μιζέριες οι οποίες θαρρείς πως την υπόλοιπη μέρα κρυβόντουσαν σε κάποιες υπόγειες κατακόμβες. Τα χριστούγεννα πάντα μου φαινόντουσαν πολύ παράξενη γιορτή, για την ακρίβεια ποτέ δεν τα αισθάνθηκα καν ως τέτοια.

Ίσως να είναι που η οικογένεια μου δεν είναι θρησκευάμενη (δε μπήκανε καν στον κόπο να με βαφτίσουν) αλλά ως μοναδική γιορτή των ημερών αναγνώριζα πάντα την πρωτοχρονιά. Η πρωτοχρονιά είχε από όταν ήμουν παιδί μια γοητεία στα μάτια μου και μόνο αυτή μου έβγαζε εορταστική διάθεση. Είναι αυτή η αίσθηση μιας νέας αρχής, η ελπίδα πως κάτι καινούριο ξεκινάει, πως ότι πέρασε τον προηγούμενο χρόνο το πακετάρεις και το τοποθετείς σε μια σκοτεινή αποθήκη έτοιμος να πορευτείς απαλλαγμένος από τα βάρη του παρελθόντος.

Τα τελευταία όμως χρόνια κάτι περίεργο συμβαίνει. Αν και η διάθεσή μου παραμένει το ίδιο εορταστική υπάρχει κάτι... Πηγαίνοντας στην αποθήκη για να αφήσω ότι πακέταρα και από αυτό το χρόνο, τη βλέπω όλο και πιο γεμάτη. Βλέπω κουτιά σκονισμένα, τοποθετημένα χωρίς οποιαδήποτε τάξη ή σειρά και λες και μια ακατανίκητη δύναμη με ωθεί να τα περιεργαστώ. Να ψάξω, να θυμηθώ τι είχα στο καθένα, να τα τακτοποιήσω.

Το να ανοίγω αυτά τα κουτιά του παρελθόντος μου είναι μια ασχολία γενικά καθόλου δυσάρεστη. Θα μπορούσα να πω πως είναι από τις πιο όμορφες στιγμές μου. Εκεί μέσα βρίσκω πράγματα που αγάπησα, πράγματα που μίσησα, πράγματα για τα οποία μετάνιωσα, με τα οποία γέλασα ή έκλαψα. Πολλές φορές ανακαλύπτω πράγματα που είχα ξεχάσει και είναι σαν να ξαναανακαλύπτω το ποιος στα αλήθεια είμαι. Εκεί μέσα βρίσκονται όλα τα κομμάτια του puzzle που συνθέτει την ύπαρξή μου και αγαπάω πολύ τα puzzle.

Αυτό που με χαλάει είναι πως όλο και περισσότερο επικεντρώνω σε αυτά που άφησα ανολοκλήρωτα στο πέρασμα των χρόνων. Ίσως τα περισσότερα πράγματα με τα οποία έχω ασχοληθεί τα παράτησα κάπου στη μέση. Λες και ποτέ δε με ενδιέφερε να τελειώσω κάτι παρά μόνο να δω πως το μπορώ και μετά να πάω για το επόμενο.

Μου άρεσε παλιότερα για αυτή μου την αδυναμία να παραπέμπω στον Μπακούνιν ο οποίος ποτέ δεν κατάφερε να ολοκληρώσει κάποιο συγγραφικό του έργο αφού πάντα το παρατούσε κυνηγώντας την επόμενη εξέγερση. Μόνο που αυτός όταν άνοιγε τα δικά του κουτιά έβρισκε την "Κνουτογερμανική Αυτοκρατορία" ενώ εγώ βρίσκω μόνο αυτό:


Get this widget
|
Track details
|

Υ.Γ1: Πρέπει να είναι ο μεγαλύτερος πρόλογος που γράφτηκε ποτέ για ηχογράφηση που έγινε με ακουστικά ψείρες αντί για μικρόφωνα.


Υ.Γ2: Αυτά είναι 3 από τα κομμάτια που παίζαμε με τον κουμπάρο μου και τον κουμπάρο του όταν ήμασταν 19-20 χρονών


Υ.Γ3: Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στον Μανωλάκη που τον περιμένουμε σε ένα μήνα.

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Gracias compañero




Χθες το μεσημέρι (κάπως καθυστερημένα ομολογώ) έπεσε στα χέρια μου το 13ο τεύχος του περιοδικού ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ. Ανάμεσα στα όπως πάντα πολύ ενδιαφέροντα κείμενα του περιοδικού υπάρχει και ένα για τον Abel Paz γραμμένο από έναν άνθρωπο/σύντροφο που εκτιμώ ιδιαίτερα, τον Νίκο Νικολαΐδη και αναφέρεται στις συναντήσεις τους.

Τον Abel Paz είχα την ατυχία να μην τον γνωρίσω προσωπικά. Δε θυμάμαι καν το λόγο που τον Ιούνιο του 1996 δεν είχα μπορέσει να βρεθώ στην παρουσίαση του βιβλίου του στο τριήμερο του Ράδιο Ουτοπία αλλά να πω την αλήθεια, όντας 16 χρονών τότε, με ενδιέφερε περισσότερο να ακούσω τους Ανάσα Στάχτη και τους Σμέρνα. Έτσι λοιπόν ο Diego Camacho, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, δεν έγινε ποτέ στη σκέψη μου ο "αναρχικός παππούς" μου, αυτός παρέμεινε ο μπαρμπα-Γιάννης Ταμτάκος. Ίσως να ήταν καλύτερα όμως έτσι γιατί τον γνώρισα μέσα από το βιβλίο του "ταξίδι στο παρελθόν", του οποίου την παρουσίαση είχα χάσει. Μέσα από αυτό το υπέροχο βιβλίο, στο οποίο περιγράφει το πως έζησε την επανάσταση του '36 ως ένας 15χρονος νεαρός αναρχικός, ο Abel Paz έγινε φίλος και σύντροφός μου.

 Μαζί του και με τον Liberto ταξίδεψα στο λαβύρινθο από οδοφράγματα της Βαρκελώνης δείχνοντας την ταυτότητα μέλους της CNT, προβληματίστηκα με την τροπή που πήραν τα πράγματα μετά το Σεπτέμβρη, εναντιώθηκα στην συμμετοχή στην κυβέρνηση, έγινα ένας από στους "Κιχώτες του Ιδανικού", ζήτησα τουφέκι για να φύγω στο μέτωπο, οργίστηκα από τη σταλινική προδοσία. Φόρεσα το κοκκινόμαυρο δίκοχο και τραγούδησα το a las baricadas ενώ ξεκουφάθηκα από τις φάλτσες τρομπέτες που έπαιζαν το hijos del pueblo στην κηδεία του Durruti. Στο τέλος πήρα το δρόμο για τη Γαλλία με την πίκρα της ήττας.

Ο Νίκος μου είχε μιλήσει αρκετές φορές για τον Abel Paz και οι περιγραφές του με έκαναν να τον αγαπήσω ακόμα περισσότερο. Μου έχει πει για τον μοναδικό του τρόπο να προβοκάρει τους συνομιλητές του και να περνάει από μια πολύ σοβαρή συζήτηση στην πλάκα και το αντίστροφο. Για το γεμάτο βιβλία σπίτι του, την άρνησή του να κόψει το κάπνισμα παρά τον καρκίνο που είχε στο φάρυγγα, για το πόσο "βρωμόγερος" μπορούσε να γίνει άμα ήθελε να τη σπάσει σε κάποιον που δε χώνευε και τόσα άλλα.

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε να ρωτήσω το Νίκο για τον Abel Paz ήταν τη κάνει ο φίλος του ο Liberto. Η απάντησή του με έκανε να γελάσω με την καρδιά μου. Μετά από 65 χρόνια φιλίας εκείνη την εποχή δε μιλούσαν γιατί μάλωσαν για ασήμαντη αφορμή και κρατούσαν πείσμα. Ναι, όσα χρόνια κι αν περάσαν παρέμεινε για πάντα ο 15χρονος φίλος μου. Ακόμα και ο θάνατος του στις 13 του προηγούμενου Απρίλη δεν κατάφερε να αγγίξει αυτή την εικόνα μέσα μου.

Στο κείμενο στο ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ ανάμεσα στις διάφορες περιγραφές έχει και μια ενός σκηνικού στην Αθήνα σε εκδήλωση το καλοκαίρι του 96. Ανάμεσα στις ερωτήσεις του έγινε και μια "Για την προδοσία της CNT και τους Αναρχικούς υπουργούς". Ο Diego παρά την μεγάλη διαφωνία που είχε στο συγκεκριμένο ζήτημα με τη CNT και την ευκολία με την οποία θα μπορούσε να έχει προσφύγει σε κάποιον αφορισμό, εξοργίστηκε.

   "Με αυτό που με ρωτάτε δείχνετε ότι δεν έχετε καταλάβει τι είναι η επανάσταση. Θέλετε να μιλάμε για όπλα και μάχες, για ήρωες και προδότες. Η επανάσταση δεν ήταν ο πόλεμος στην Αραγωνία. Υποχρεωθήκαμε να πολεμήσουμε γιατί μας χτυπούσε ο παγκόσμιος καπιταλισμός και ο φασισμός, ενώ η Γαλλική εργατική τάξη έκανε διακοπές μετ' αποδοχών. Η επανάσταση ήταν οι άντρες και οι γυναίκες που έκαναν πραγματικότητα την ουτοπία. Ήταν οι δεκαετίες αγώνων.


   Αν θέλετε να πεθάνετε μπορείτε να το κάνετε οποτεδήποτε, εμένα με ενδιέφερε η ζωή. Θα μπορούσα να σας μιλήσω για τα χρόνια που πέρασα στη φυλακή, για τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που σκοτώθηκαν. Δεν είναι ο θάνατος που με γοητεύει αλλά η ζωή, γιαυτό μιλάω για την επανάσταση."

Τι μπορεί να πει κανείς για έναν άνθρωπο που του ζητάς να σου ανοίξει ένα παράθυρο για το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας και αυτός σε ξεναγεί στο αιώνιο καλοκαίρι της ζωής και της επανάστασης;

Πάντως σίγουρα όχι Adios Amigo



Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Και υπολόγιζα να τα πίναμε σήμερα το βράδυ...




Η οργή εναλλάσσεται με την απογοήτευση. Για την ακρίβεια η κούραση μου ρουφάει την οργή και ξερνάει απογοήτευση. Δυο μέρες στο ναό της Θέμιδας ανάμεσα σε αμέτρητους μπάτσους όλων των αποχρώσεων. Ασφαλήτες, ματ, υμετ, εκαμ, καπελάκηδες, ζητάδες, δελτάδες και κάθε είδους χοιρινό ομόρφυνε με την παρουσία του το μίζερο τοπίο των δικαστηρίων, τη στιγμή που η ζωή του συντρόφου μου ακροβατούσε ανάμεσα σε άρθρα και διατάξεις. Κι εγώ να δηλώνω υποταγή σε κάθε είσοδο ή έξοδο, να σηκώνω τα χέρια και να με ψηλαφούν οι εχθροί.

Τα πάντα είναι θολά μέσα στο κεφάλι μου, μάρτυρες κατηγορίας, υπεράσπισης, αγορεύσεις, εισαγγελείς, δικαστές, ένορκοι, ορθοστασία, κούραση, ζαλούρα, συναισθηματικές μεταπτώσεις... Το μόνο συγκεκριμένο ο πονοκέφαλος και η φευγαλέα εικόνα του Λιάκου περικυκλωμένου από τους φρουρούς της έννομης τάξης, η πρώτη μετά από ένα χρόνο και η τελευταία μέχρι το εφετείο.

Τι ειρωνεία, τη μέρα που το σύγχρονο στρατοδικείο του κορυδαλλού αθώωσε τους κατηγορούμενους για την υπόθεση του ΕΛΑ μετά από 7 χρόνια τρομοϋστερίας, ένας μικροαστός βρέθηκε να συνηγορήσει με τους τρεις τακτικούς δικαστές στην τόσο εξοντωτική όσο και εξωφρενική απόφαση για ποινή κάθειρξης επτάμισι χρόνων... 

Όμως ο Ηλίας Νικολάου είναι λεύτερος, και αυτό είναι κάτι που δε θα καταλάβει ποτέ ο καραφλός δίπλα από την εισαγγελέα.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Περι ματαιοδοξίας



Χθες το βράδυ σουλατσάροντας στο διαδίκτυο από blogroll σε blogroll έπεσα στην ιστοσελίδα του συγγραφέα Θανάση Τριαρίδη.

Δεν έχει τύχει μέχρι τώρα να διαβάσω κάτι δικό του και άμα δεν έβρισκα το site του πιθανότατα δε θα ήξερα καν την ύπαρξη του. Άλλωστε διαθέτω ελάχιστο χρόνο πια στο διάβασμα και αυτόν σχεδόν ποτέ σε μυθιστορήματα, παρά μόνο σε θεωρητικά ή ιστορικά βιβλία. Μετά τη χθεσινοβραδινή μου επίσκεψη σίγουρα στο προσεχές μέλλον θα διαβάσω κάποιο από τα βιβλία του.

Ο Θ. Τριαρίδης που γνώρισα διαδικτυακά μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Χωρίς να τον γνωρίζω προσωπικά αλλά από το πως αυτοπαρουσιάζεται ο ίδιος θα έλεγα πως είναι ένας άνθρωπος με διαφορετικές αφετηρίες από τις δικές μου. Σύμφωνα λοιπόν με το βιογραφικό του:

    "Ο Θ. Τ. γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με διάφορες εκφάνσεις του δυτικού πολιτισμού: την κλασική και μετακλασική επική αφήγηση, την τραγωδία, τις ιδεολογία της Αναγέννησης, τη δυτική ζωγραφική μέχρι τον 20ο αιώνα, την ενοποιητική αφήγηση της Δύσης, την πορνογραφία καθώς με άλλα θέματα λογοτεχνία και αισθητικής. Υπήρξε συνεκδότης του περιοδικού Τα Ποταμόπλοια (1990-1992) και σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού Mauve (2003-2006). Έχει εργαστεί ως κειμενογράφος, επιφυλλιδογράφος, αρθρογράφος, δικηγόρος, επιμελητής εκδόσεων, σεναριογράφος ντοκιμαντέρ κ.α. Από το 2007 οργανώνει στη Θεσσαλονίκη κύκλους σεμιναρίων με θέματα δυτικού πολιτισμού. Παντρεμένος με την φιλόλογο Εβίνα Σιστάκου, έχει δυο παιδιά, την Κωνσταντίνα και τον Νικόδημο."

Μέχρι εδώ λοιπόν βλέπουμε έναν 39χρονο δικηγόρο, μάλλον ακαδημαϊστή, πού έχει εργαστεί σε διάφορα αντικείμενα μεταξύ των οποίον και ως σύμβουλος έκδοσης ενός lifestyle περιοδικού. Σίγουρα όχι ο τύπος που θα έκανα παρέα, πόσο μάλλον κάποιος που πολιτικά θα έβρισκα κάτι κοινό. Συνεχίζοντας το βιογραφικό:


   "Στα χρόνια 1996-2001 υπήρξε ακτιβιστής του Δικτύου DROM για τα κοινωνικά δικαιώματα των Τσιγγάνων, ενώ από το 1996 συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία του Δικτύου Εθελοντών Δοτών Αιμοπεταλίων Θεσσαλονίκης. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε πολλές εφημερίδες, περιοδικά και δικτυακούς τόπους. Το καλοκαίρι του 2005 διέκοψε τη 18μηνη συνεργασία του με την εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής όταν η τελευταία αρνήθηκε να δημοσιεύσει το κείμενό του που αφορούσε την κομμένη μακεδονική γλώσσα και την αναγκαιότητα διδασκαλίας της στα σχολεία. Στα χρόνια 2005-2008 δημιούργησε και συντόνισε την σειρά Αντιρρήσεις στις εκδόσεις τυπωθήτω όπου εκδόθηκαν συνολικά έξι βιβλία. Έχει γράψει πολλά κείμενα ενάντια στα έθνη, τις θρησκείες, τους ολοκληρωτισμούς, τους κοσμοδιορθωτισμούς και τον ανθρωποδιορθωτισμό, τον ρατσισμό και κάθε μορφή ατομικής και συλλογικής βίας."

Κάπου εδώ αρχίζουμε να τα βρίσκουμε σε κάποια πράγματα. Έχουμε έναν άνθρωπο ο οποίος, έστω με δίκτυα τύπου ΜΚΟ, ασχολήθηκε με το ζήτημα της πιο καταπιεσμένης ιστορικά μειονότητας και, παρά την αυταπάτη του για συνεργασία με τον αστικό τύπο, έχει το θάρρος να γράψει για ένα θέμα που κανένας δεν τολμάει, προτιμώντας μάλιστα να έρθει σε ρήξη όταν αρνούνται να δημοσιεύσουν το άρθρο του. Συνυπολογίζοντας την εναντίωσή του σε έθνη, θρησκείες, ρατσισμούς και ολοκληρωτισμούς θα έπινα πολύ ευχάριστα έναν καφέ μαζί του συζητώντας το ζήτημα της ατομικής και συλλογικής βίας καθώς και των μορφών τους. Το βιογραφικό όμως δεν τελειώνει εδώ.

   "Από το 2000 έχει εκδώσει 17 βιβλία με αφηγήσεις και δοκίμια – με πρώτο από αυτά το μυθιστόρημα Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα. Το 2004 έφτιαξε την ιστοσελίδα triaridis.gr έκτοτε δημοσιεύει εκεί στο σύνολό τους όλα του τα εκδομένα βιβλία και όλα του τα δημοσιευμένα κείμενα (μέχρι στιγμής περισσότερα από 120) Το μυθιστόρημα του τα μελένια λεμόνια * η διαθήκη των γκαβλωμένων ανθρώπων κυκλοφόρησε πρώτα στο Διαδίκτυο το 2005 και στην συνέχεια εκδόθηκε σε βιβλίο το 2007 – πρακτική που ακολούθησε και για όλα τα υπόλοιπα βιβλία του. Όλα τα γραπτά του είναι ελεύθερα από κάθε «πνευματικό δικαίωμα» και μπορούν να αναπαραχτούν εν όλω ή εν μέρει δίχως την οποιαδήποτε άδεια. Αφηγήματα και κείμενά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά." 

Εδώ είναι που μένω μαλάκας. Είναι πραγματικά φανταστικό να βρίσκεις έναν άνθρωπο ο οποίος με τόσο διαφορετικές αφετηρίες και τόσο διαφορετική διαδρομή καταλήγει σε έναν κοινό με εσένα τόπο. Πόσο μάλλον όταν ξέρεις πως η τελική του παραδοχή έχει για αυτόν κάποιο κόστος, ακόμα και το να αρνηθεί ως ένα βαθμό την πορεία του μέχρι τώρα. Το να αποποιείται λοιπόν ένας συγγραφέας στα 35 του (ηλικία μάλλον μεγάλη για να ριζοσπαστικοποιηθεί κάποιος) την πνευματική ιδιοκτησία και να βγάζει τα βιβλία του χωρίς αντίτιμο στο διαδίκτυο, κάποια εκ των οποίων έχουν βγει από τις εκδόσεις Πατάκη και έχουν αποσπάσει κάποιες καλές κριτικές (σύμφωνα τουλάχιστον με το site) είναι σίγουρα ένα θαυμαστό βήμα.

Θα μπορούσα να τελειώσω εδώ τη δημοσίευση μου και αυτή να φαίνεται ολοκληρωμένη, θα έλειπε όμως ο πραγματικός λόγος για τον οποίο κάθισα και ασχολήθηκα με τον Θ.Τ και για τον οποίο στην τελική κάθομαι και τη γράφω. Μπαίνοντας στο site και επιλέγοντας την ελληνική γλώσσα τα πρώτα λόγια που αντικρίζεις είναι:

   "Όσοι δημοσιοποιούν τα γραπτά τους, συνήθως το κάνουν από ματαιοδοξία· από τούτο το γενικό αξίωμα δεν εξαιρούμαι. Όσο ακαθόριστες κι αν είναι οι αιτίες που γράφουμε, η δημοσίευση ενός κειμένου άλλοτε κρύβει κι άλλοτε διαδηλώνει την ματαιόσπουδη φιλοδοξία να αλλάξουμε τον κόσμο με λέξεις - με προθέσεις αγαθές ή ιδιοτελείς. Δεν ξέρω περισσότερη αλήθεια από την υποψία της πλάνης μου - αυτό."

Καθώς μόλις πριν από μια εβδομάδα άλλαξα το όνομα στα "σχόλια" κάτω από τις δημοσιεύσεις και το έκανα "επιβεβαιώσεις ματαιοδοξίας" είναι προφανές πως με απασχόλησε και εμένα το ζήτημα. Είναι τουλάχιστον παρήγορο να βλέπεις κάποιον ακόμα να κάνει αυτή την παραδοχή και να γνωρίζεις πως δεν παλεύεις μόνος με τις αντιφάσεις σου.

Φίλε μου Θανάση δε μπορώ να σου χαρίσω τίποτα παραπάνω από μια θέση στο blogroll μου. Μιας και αποποιήσε της πνευματικής ιδιοκτησίας φαντάζομαι δε θα σε πειράξει να χρησιμοποιήσω τα λόγια σου στο προφίλ μου για να με περιγράψω στην ενότητα "Για μένα".

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

Ηλία Νικολάου είμαστε μαζί σου




Κοντά ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, όταν η οργή ξεχείλισε και τα αποφασισμένα βλέμματα συναντήθηκαν χαρίζοντας μας τις πιο φωτισμένες νύχτες από τη μεταπολίτευση, ο Ηλίας Νικολάου βρίσκετε ακόμα όμηρος (ο τελευταίος) στα χέρια του κράτους.....
 .
.
-Μπααα, πολύ απρόσωπο και τετριμμένο
.
.
Η προφυλάκιση του συντρόφου Ηλία Νικολάου είναι απόρροια της εμμονής των διωκτικών μηχανισμών στο πρόσωπο του. Μη μπορώντας να ανεχθούν την ξεφτίλα της κατάρρευσης της σκευωρίας για την υπόθεση εμπρησμού αντιπροσωπίας αυτοκινήτων (υπόθεση για την οποία ο Ηλίας και άλλοι δύο σύντροφοι έζησαν ένα χρόνο ως φυγάδες για να αποφύγουν το κλίμα τρομοϋστερίας που αναπτύχθηκε) οι μπάτσοι στήνουν νέο κατηγορητήριο...
.
.
-Όχι όχι, ακόμα και να είχε κάνει και τις δύο ενέργειες πάλι αλληλέγγυος θα ήμουνα.
.
.
Επειδή ποτέ δε διανοηθήκαμε να αφήσουμε, όχι μόνο τον Ηλία, αλλά κανένα φυλακισμένο σύντροφο μόνο.
Επειδή σε πείσμα των καιρών εμείς πορευόμαστε μαζί.
Επειδή η λέξη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ...
.
.
-Όπα, πάρ' το αλλιώς θα σπάσεις κάνα δόντι (άσε που αυτά ακριβώς γράφει η αφίσα της terra incognita)
.
.
Ρε Λιάκο μου έχεις λείψει. Δύο χρόνια τώρα (εκτός από το περσινό διάλειμμα) σκέφτομαι τόσες στιγμές των οποίων τη σημαντικότητα μόνο η απουσία μπορεί να αναδείξει. Συνελεύσεις, πορείες, καφενεία, μπαρ, γέλια, καυγάδες, διαφωνίες...
.
.
-Σκατά, δεν είναι πολιτικό και δεν αφορά κανέναν.
.
.
.
.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΗΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ


Πορεία 27/11 18:00
Καμάρα


Μηχανοκίνητη 1/12 18:00
Καμάρα


Δίκη 2/12 9:00
Δικαστήρια Θεσ/νίκης

.
.

-Μμμμ, κάπως καλύτερα... 

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

Το μνημείο των αδόξων ηρώων και των αδόξων ερώτων



Με αφορμή αυτή την πολύ όμορφη εικόνα από το blog του φίλου μου του Δ.

Αυτό είναι ένα από τα προσφυγικά σπίτια που είναι χτισμένο στα τείχη της πόλης τα γνωστά και ως "καστρόπληκτα". Όπως και σε πολλές παλιές πόλεις οι πιο φτωχοί κάτοικοι έχτιζαν τα σπίτια τους στα τείχη για να γλυτώσουν χρήματα, ή για την ακρίβεια προσωπικό κόπο αφού τα έχτιζαν μόνοι τους. Σαν αντάλλαγμα για αυτό ήταν οι πρώτοι που σκοτώνονταν σε περίπτωση εισβολής και άρα εκ των πραγμάτων ήταν αναγκαστικά φύλακες της πόλης. Αυτά τα φτωχικά σπιτάκια λοιπόν που κοσμούν ανά τον κόσμο τα τείχη πόλεων είναι ένα πραγματικό μνημείο άρρηκτα συνδεδεμένο όχι μόνο με τα κάστρα αλλά και με την ίδια την πόλη.

Πριν από 12 χρόνια ο δήμος Θεσσαλονίκης σε μια ανιστόρητη απόφαση θέλησε να γκρεμίσει τα "καστρόπληκτα" της οδού Επταπυργίου στην άνω πόλη για να φωταγωγήσει τα τείχη. Εκτός του ότι δε συμβάδιζαν με την αισθητική του κιτσοδήμαρχου (ο ίδιος πιθανόν να νόμιζε πως είναι αυθαίρετα μέσα στη βλακεία του), έπρεπε να διανοιχτεί ο δρόμος για να "αναπτυχθεί" η περιοχή. Ευτυχώς οι αγώνες της τοπικής κοινωνίας απέτρεψαν το έγκλημα που πήγε να συντελεστεί.

Ξαναγυρίζοντας όμως στη φωτογραφία αυτό που μου έκανε εντύπωση και με συγκίνησε είναι πως μέσα σε μια εικόνα έχουμε το πάντρεμα 2 εξαιρετικών μνημείων. Του "καστρόπληκτου" και του μνημείου ενός έρωτα. Ενός έρωτα προφανώς εφηβικού, από αυτούς που όλοι χαράξαμε σε παγκάκια, δέντρα, τοίχους, πάντα συνοδευόμενος από αυτό το forever που σπάνια επιβεβαιώθηκε. Ενός έρωτα που γλίστρησε μέσα στο σκοτάδι και βρήκε καταφύγιο στα ερείπια όπου έστησε το δικό του τόπο λατρείας.

Ο Κ και η Χ μπορεί σήμερα να μην είναι καν μαζί ή μπορεί και να γεράσουν αγκαλιά ο ένας με τον άλλο, λίγη σημασία έχει. Η στιγμή όμως της έκφρασης του ερωτικού πάθους αξίζει να είναι αιώνια. Και με όση περισσότερη αφέλεια, άρα και αγνότητα, αυτό εκφράζετε τόσο περισσότερο της πρέπει ο σεβασμός. Θα ήθελα μια μέρα (και σίγουρα θα το θέσω μετεπαναστατικά ως ζήτημα) όλα τα Κ+Χ=L.F.E του κόσμου να χαρακτηριστούν μνημεία και να προστατεύονται από τυχών σβήσιμο. Να διατηρούνται με τον σεβασμό που αξίζει στα μεγάλα έργα τέχνης ή/και τις επιτύμβιες στήλες, πιθανότατα υπήρξαν και τα δύο.

Και άμα κάποιος μου πει πως έτσι θα γεμίσουν οι πόλεις με τα απομεινάρια χαμένων ερώτων, δεν πειράζει, εδώ γέμισαν με εκκλησίες.   

Υ.Γ: Εάν κάποια μέρα τα "καστρόπληκτα" αναστηλώνονταν και γινόντουσαν ένα ακόμα κυριλέ προϊόν στην ιστορική βιτρίνα της πόλης δε θα έχαναν απλά την ομορφιά τους, θα γινόντουσαν ακόμη πιο νεκρά απ' ότι είναι τα ερείπια τους. Να ένα ακόμα κοινό με τους παλιούς έρωτες

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Σύνδεσμος για την Ανεξερεύνητη Γη




Επιτέλους μετά από κοντά 6 χρόνια η παλαιότερη εν ενεργεία κατάληψη της Θεσσαλονίκης, η θρυλική (ουάου), η ανυπέρβλητη (σούπερουαου) Terra Incognita αποκτάει το δικό της ιστοτόπο.

Από δω και στο εξής εκτός από την διεύθυνση Τ. Παπαγεωργίου 2 & Ολύμπου 67 μπορείτε να την επισκεφθείτε και στο terraincognita.squat.gr.

Η σελίδα είναι ακόμα σε εμβρυακό στάδιο και εκτός από την προβολή των δραστηριοτήτων της κατάληψης φιλοδοξεί να συγκεντρώσει το σύνολο του αρχειακού υλικού που έχει βγει.

Καλή  Αρχή

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Η δική μου μικρή Βάρκιζα




Σε λίγες ώρες θα ξανασυναντηθούμε για να αλληλοκοροϊδευτούμε.
Θα αφήσω κάπου εκεί έξω την αξιοπρέπειά μου.
Θα έρθω ρακένδυτος, βρώμικος, αξύριστος σαν αιχμάλωτος
και θα κουνήσω λευκή σημαία αντί να σε φτύσω στα μούτρα.
Θα αποδεχτώ (προς το παρόν) τη δύναμή σου να ορίζεις τη διαχείριση του κορμιού μου.
Εσύ για αντάλλαγμα θα μου επιτρέψεις να συνεχίσω τη ζωή μου σχεδόν "κανονικά".
Θα κάνω το μαλάκα και θα κάνεις το μαλάκα.
Δεν αντέχω το βάρος του να μεταφέρω τον πόλεμο σε αυτό το πεδίο.
Αλλά και εσύ από ότι φαίνεται δεν παίρνεις τέτοιο ρίσκο.
Επιλέγω λοιπόν τη μικρότερη ήττα και κάνω μια μέρα ανακωχή.
Και από αύριο έχουμε πόλεμο πάλι.

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Take This Job and Shove It






Μπορώ να με θυμηθώ σαν χθες να σιγοτραγουδάω αυτό το τραγούδι φεύγοντας από το γραφείο τις εταιρείας courier στην οποία δούλευα, με τι σιγουριά πως σκατοδουλειές σαν αυτή υπάρχουν χιλιάδες. Άλλωστε μέχρι τότε άνοιγες την εφημερίδα και έβρισκες σχετικά άνετα αγγελίες που να ζητάνε "νέους με παπάκι" για εξωτερικές εργασίες ή διανομές. Πάτησα λοιπόν ένα καυγά, τσάκωσα και τα λιγοστά χρήματα που δικαιούμουν και βρόντηξα πίσω μου την πόρτα.

Αυτό που ζητούσα άλλωστε ήταν κάτι παραπάνω από δίκαιο. Να μη με απαξιώνει το τσουτσέκι, ο γιος του αφεντικού (ένας άχρηστος που ο γέρος του θα του αφήσει ένα σκασμό λεφτά και κυκλοφορεί στα 24 του με mercedes slk 200) τη μοναδική φορά που δε μπορούσα να κάτσω παραπάνω στη δουλειά και έπρεπε να φύγω στην ώρα μου. Τα απλήρωτα Σάββατα που εργαζόμουν βδομάδα παρά βδομάδα (όπως όλοι στην εταιρεία), η μη πληρωμή επιδόματος ταμείου καθώς και η μη αναγνώρισή μου ως οδηγού (που σημαίνει βαρέα ένσημα + extra επιδόματα) αλλά ως διανομέα που χρησιμοποιεί απλά μηχανάκι θεωρούσα πως μου έδιναν αυτό το δικαίωμα.

Τελικά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περίμενα. Η "κρίση" χτύπησε τις courier και όχι μόνο δεν υπήρχαν οι δουλειές του παρελθόντος αλλά και οι απολύσεις σε άλλες εταιρείες κάναν πολύ δύσκολο το να βρω δουλειά. Ευτυχώς πάντα για τους "νεαρούς με παπάκι" υπάρχει και ο μαγικός κόσμος της πίτσας ώστε να βγει το κακοπληρωμένο και ανασφάλιστο μεροκάματο.

Νυχτερινές έξοδοι, ταβέρνες και διάφορες μικρές πολυτέλειες κόπηκαν. Τα οικονομικά στένεψαν και οι λογαριασμοί βγαίνουν τσίμα-τσίμα. 7 μήνες μετά και δουλειά πρωινή δε φαίνεται να υπάρχει στον ορίζοντα.

Ήρθαν στιγμές που το ξανασκέφτηκα μήπως δεν έπρεπε να κάνω αυτή την κίνηση, να τουμπεκιαστώ και να μείνω στην κωλοδουλειά που ήμουν και το σίγουρο μεροκάματο. Να μη μετράω τη μπύρα που θα πιω, να μην κάθομαι σπίτι αντί να βγαίνω έξω με παρέες, να μη το σκέφτομαι για να πάω στον κινηματογράφο...να...να...να....

Όσο περνάει όμως ο καιρός, όσο κι αν τα πράγματα σφίγγουν όλο και χειρότερα, τόσο περισσότερο γουστάρω αυτή μου την επιλογή. Άμα έμενα εκεί μπορεί να είχα λίγα λεφτά παραπάνω αλλά θα έχανα το πιο σημαντικό. Την απόλαυση ακόμα και σήμερα που ξανακούω το τραγούδι όχι πια να σιγοτραγουδάω αλλά να γκαρίζω σαν χαζός μόνος μου στο σπίτι...

TAKE THIS JOB AND SHOVE IT

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Παλιός σπόρος



Αυτό τον παλιό σπόρο τον είχα από πάντα μέσα μου, δεν μου τον έδωσες εσύ.
Απλά μου έδειξες πως για να ανθίσει το υπέροχο λουλούδι του πρέπει να ποτιστεί με δάκρυα.
Μου άρεσε πολύ σαν ιδέα, με έναν τρόπο με γοήτευσε μπορώ να πω.
Τον πότισα λοιπόν κι εγώ με δάκρυα που έβγαλα με αγάπη και φροντίδα μόνο για αυτόν.
Και ήταν όμορφα να βλέπω τα πρώτα φυλλαράκια να βγαίνουν.
Οι ρίζες του όμως άρχισαν να μου σφίγγουν τα σωθικά και να προκαλούν καινούρια δάκρυα.
Τότε θυμήθηκα γιατί πάντα μέσα μου τον κρατούσα.
Μάζεψα όλο μου το κουράγιο και σταμάτησα όσο ήταν νωρίς.
Καταχώνιασα ξανά τον παλιό σπόρο μέσα μου, έτσι κι αλλιώς ήταν αδύνατο να τον ξεριζώσω.

Πάντως σε ευχαριστώ κι ελπίζω να τα ξαναπούμε.

Α και να μην ξεχάσω... ΤΑ ΣΠΑΣ

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

Προσοχή στο Mozilla

Δεν μου έχει ξανατύχει αν και πολλές φορές το είχα σκεφτεί. Το να ξεκινήσω ένα ταξίδι όντας στουπί στο μεθύσι είναι μια απόφαση την οποία πολλές φορές κόντεψα να πάρω. Και να πω την αλήθεια το να είμαι μεθυσμένος είναι μια πολύ συνηθισμένη κατάσταση τον τελευταίο καιρό. Το ερώτημα δεν είναι το πως στο διάολο μου ήρθε χθες το βράδυ το να ξεκινήσω ένα blog. Το πραγματικό ερώτημα είναι πως σήμερα το πρωί το θυμόμουν. Αισθάνομαι σαν να ξύπνησα ένα πρωί στα διόδια των Μαλγάρων, με το στόμα γαλότσα από τα χθεσινά ξύδια, το κεφάλι θολό και όλους τους πόρους του κορμιού μου να αναδύουν τη βρώμα της ενοχής και της ήττας.

-Μα καλά τι έκανα πάλι χθες το βράδυ. Πάλι στουπί γαμώ το φελέκι μου. Πόσο μαλάκας μπορεί να είμαι. Με ποιους να μίλησα, τι να είπα... Πάλι ρεζίλι θα έγινα....

Και τι κάνω εδώ στη μέση του πουθενά;

Άλλη μια ηλίθια ιδέα ήταν από αυτές που ποτέ δεν κυνήγησα.

Και τώρα τι κάνω, γυρνάω πίσω;

Μπα δε γουστάρω συνεχίζω...
.
.
.
.
.
.
.
Απλά μόνο να θυμόμουνα για που ξεκίνησα.

Υ.Γ:Ευτυχώς το mozilla έχει κρατήσει τους κωδικούς γιατί δεν τους θυμάμαι. Άμα πάθει κάτι ναυάγησα...

Είμαι κι εγώ blogger

Αν και με πρόλαβε ακόμα και η γιαγιά μου η οποία φόρεσε τα μαύρα πριν 2 χρόνια και κατέβηκε στην πλατεία συντάγματος μουγκή μην ξυπνήσει κανέναν, ήρθε επιτέλους η ώρα να γίνω κι εγώ blogger. Δεν άργησα τυχαία. Η στιγμή επιλέχτηκε πολύ προσεχτικά. Έπρεπε να μην είναι πια της μόδας να είσαι blogger, χωρίς όμως να είναι και αρκετά παρωχημένο. Έπρεπε το υποκείμενο blogger επιτέλους να αποκαθηλωθεί στο φαντασιακό όσων ψάχνουν εναγωνίως το νέο επαναστατικό υποκείμενο χωρίς όμως να προλάβει να ξεφτιλιστεί εντελώς....

Και στην τελική δε μπορεί να έχει ο Σ....ς και ο Γ......ς και εγώ που και πιο έξυπνος αλλά και πιο όμορφος είμαι να κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια.

Αιωνιότητα εφορμάω να δαμάσω τους ωκεανούς σου. Αυτό είναι το βαρκάκι μου και επιτέλους με ονομάζω καπετάνιο. Καλό μου ταξίδι.

Φάτε σκόνη ρεεεεεεεεε