Sabotage στον κοινωνικό έλεγχο

Πριν κάποιο καιρό μου είχαν πει μια ιστορία σε σχέση με ένα πείραμα το οποίο πραγματοποιήθηκε. Το που και το πότε δεν το γνωρίζω, ούτε έχω κάποια παραπομπή σε πηγές ώστε να το επιβεβαιώσω, πιθανόν να είναι ένας ακόμη αστικός μύθος. Εμένα πάντως μου άρεσε και γιαυτό σας τη μεταφέρω. Σε περίπτωση που η ιστορία αυτή αρέσει και σε εσάς θέλω τα εύσημα σας, ειδάλλως τα παράπονά σας στον κύριο που μου την είχε διηγηθεί.

Κάποτε λοιπόν διεξάχθηκε ένα πείραμα το οποίο είχε ως εξής. Κλείσανε σε ένα κλουβί 15 μαϊμούδες. Στην οροφή του κλουβιού υπήρχε δεμένη μια μπανάνα και από κάτω της μια σκάλα. Το κλουβί τελούσε φυσικά υπό συνεχή επιτήρηση. Όταν η πρώτη μαϊμού ανέβηκε στη σκάλα προκειμένου να πάρει τη μπανάνα παγωμένο νερό άρχησε να καταβρέχει από την οροφή όλες τις μαϊμούδες ενώ δυνατοί τρομαχτικοί ήχοι άρχισαν να ακούγονται από μεγάφωνα. Το ίδιο συνέβη και τη δεύτερη φορά που κάποια άλλη μαϊμού πήγε να κάνει το ίδιο. Αυτό συνέβαινε συνέχεια μέχρι που καμιά μαϊμού δεν ανέβαινε πια τη σκάλα. Η τελευταία που το επιχείρησε πριν καν προλάβει να ανέβει δέχτηκε επίθεση από της υπόλοιπες οι οποίες άρχησαν να την ξυλοκοπούν.

Στο δεύτερο μέρος του πειράματος βγάλανε μια μαϊμού και τοποθέτησαν μια καινούργια. Η τελευταία μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει πήγε να ανέβει να φάει τη μπανάνα, πριν όμως προλάβει δέχτηκε και αυτή την επίθεση των υπολοίπων. Έτσι συνέχισαν αλλάζοντας μια μαϊμού κάθε βδομάδα. Κάθε φορά η καινούρια μαϊμού πήγαινε να ανέβει στη σκάλα και έτρωγε ξύλο από τις υπόλοιπες. Μέχρι που κάποια στιγμή στο κλουβί είχαν πια αλλάξει όλες οι μαϊμούδες και δεν υπήρχε πια καμία από την αρχική σύνθεση που είχε φάει το σοκ με το παγωμένο νερό και τους τρομακτικούς ήχους. Παρόλα αυτά όταν μπήκε καινούρια μαϊμού συνέχισαν να τη δέρνουν και ας μην ήξεραν πια το γιατί.

Τώρα γιατί αυτή η ιστορία μου ήρθε στο μυαλό ενόψει της πορείας ενάντια στον κοινωνικό έλεγχο που θα πραγματοποιηθεί αυτή την Παρασκευή 5/2 στις 6:00 δεν ξέρω, αλλά άμα και εσείς βρίσκετε κάποια σύνδεση νομίζω πως καλό θα είναι να συναντηθούμε στο δρόμο.

Ε ρε γλέντια!!!

Η Πέμπτη μαζί με την Κυριακή αποτελούν τις μέρες "Αγγελιοφόρου", αυτής της άθλιας ρουφιανοφυλλάδας για την οποία πετάω 3.30 € την εβδομάδα μόνο και μόνο για τις μικρές αγγελίες εύρεσης εργασίας που δημοσιεύει τις συγκεκριμένες ημέρες. Η υπόλοιπη εφημερίδα βρίσκει τη θέση της στον κάδο ανακύκλωσης σχεδόν αχρησιμοποίητη. Προσπαθώ να ανακυκλώνω τα απορρίμματα μου, τουλάχιστον για όσα υπάρχουν αντίστοιχοι κάδοι. Χαρτί, πλαστικό, αλουμίνιο, γυαλί... τα πάντα. Το μόνο που έχω σταματήσει εδώ και κάποιο καιρό να ανακυκλώνω είναι οι ελπίδες μου, αυτές έχουν βρει πια μόνες τους το δρόμο, απευθείας στον κάδο των σκουπιδιών.

Η διαδικασία ανάγνωσης κάθε φορά είναι η ίδια. Άνοιγμα του μεσαίου φύλλου / πέταμα των αγγελιών κατοικίας / κράτημα των σελίδων εύρεσης εργασίας / πέταμα της υπόλοιπης εφημερίδας. Η αρχή γίνεται με μία στα πεταχτά ανάγνωση των προκηρύξεων για συμβάσεις στο δημόσιο. Το 90% είναι για μερική απασχόληση και καμία για την ειδικότητά μου. Κατόπιν προσπερνάω τους τομείς "Στελέχη-Πτυχιούχοι" μιας και το πτυχίο μου είναι πρακτικά άχρηστο στον ιδιωτικό τομέα και "Υπάλληλοι Γραφείου" αφού δεν είμαι "νέα", ούτε καν "κοπέλα", άσε που εμφανισιακά δεν είμαι και η χαρά του εργοδότη. Για παρόμοιους λόγους προσπερνάω τους "Πωλητές" και φτάνω στους "Οδηγούς, εξωτερικές εργασίες" που είναι η δουλειά που ξέρω να κάνω σχετικά καλά. Βρίσκω 0 έως 2 αγγελίες οι οποίες είτε αποδεικνύονται παπατζηλίκι είτε έχουν κλείσει. Μετά από αυτή τη συνήθως πεντάλεπτη διαδικασία το ένθετο "Εργασία" πηγαίνει να συναντήσει το υπόλοιπο του "Αγγελιοφόρου" και εγώ γαμωσταυρίζω για τα πεταμένα 1.30 ή 2 ευρώ ανάλογα με τη μέρα.

Η μόνες αγγελίες που υπάρχουν σε αφθονία τώρα τελευταία είναι για τηλεφωνικές πωλήσεις προϊόντων κινητής ή σταθερής τηλεφωνίας. Φαντάζομαι όλοι έχουν σπαστεί πάνω από μια φορές από αντίστοιχα τηλεφωνήματα στις πιο άκυρες στιγμές, όπως όταν βγαίνεις από την τουαλέτα με τα βρακιά στα γόνατα και τελικά είναι κάποιος που προσπαθεί να σε πείσει για την τάδε ή την δείνα φανταστική υπερπροσφορά. Στην αρχή τις έβλεπα και γελούσα, τι μαλακία δουλειά έλεγα μέσα μου. Στη συνέχεια απέφευγα να τις κοιτάζω ούτε γι αστείο, χωρίς κάποιο προφανή λόγο με τρόμαζαν. Σήμερα αφού είδα και απόειδα με τις άλλες δουλειές πήρα τηλέφωνο σε 2 τέτοιες αγγελίες. Στην πρώτη αγγελία μου βάλανε ραντεβού για αύριο το απόγευμα γιατί το πρόγραμμά τους ήταν φορτωμένο και όλες οι ώρες για συνεντεύξεις ήταν κλεισμένες. Στη δεύτερη ήμουν πιο "τυχερός" και έκλεισα ραντεβού για μετά από μια ώρα.

Έφτασα στα γραφεία της εταιρίας κάνα δεκάλεπτο νωρίτερα και χτύπησα το κουδούνι. Αφού πρώτα άναψε το λαμπάκι στη κάμερα εμπρός μου, η πόρτα άνοιξε. Κλείνοντας την το μάτι μου έπεσε σε ένα φωτοτυπημένο χαρτί επάνω της που έγραφε "ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΟΙ ΠΩΛΗΤΕΣ ΝΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΟΤΑΝ ΧΤΥΠΑΕΙ ΚΟΥΔΟΥΝΙ". Καλή αρχή σκέφτηκα. Βρέθηκα σε έναν μεγάλο ενιαίο χώρο όπου βρίσκονταν στη σειρά 25 με 30 μικρά γραφειάκια που στο καθένα καθόταν και από ένας τηλεφωνητής. Το μέρος έμοιαζε με ένα τεράστιο μελίσσι και ο βόμβος που επικρατούσε ήταν ικανός να τσαταλιάσει τα νεύρα βουδιστή μοναχού σε νιρβάνα εντός λίγων και μόνο λεπτών. Μια ευγενική κοπέλα με ρώτησε αν ήρθα για την αγγελία και όταν τις απάντησα θετικά μου έδειξε μια καρέκλα για να κάτσω και να περιμένω.

Κάθισα εκεί πέρα πάνω από μισή ώρα καθώς η προϊσταμένη που θα με δεχότανε είχε πολύ δουλειά. Η ώρα δεν περνούσε με τίποτα και άρχισα να παρατηρώ τριγύρω μου. Στο χώρο υπήρχαν κάποιες κάμερες και αρκετές ακόμα ταμπέλες παρόμοιες με την πρώτη, κολλημένες σε διάφορα σημεία, με εντολές προς τους εργαζομένους. Πως πρέπει να έχουν το γραφείο τους, να μην αλλάζουν τηλέφωνα και διάφορα τέτοια. Επικέντρωσα σε κάποιους από τους εργαζόμενους που καθόντουσαν μπροστά μου. Τα τηλεφωνήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο σε χρόνους ρεκόρ και οι ίδιες πρώτες τυποποιημένες φράσεις επαναλαμβάνονταν χωρίς συνήθως να προλάβουν καν να ολοκληρωθούν, αφού ο υποψήφιος πελάτης το έκλεινε κατάμουτρα. Εντυπωσιακό ήταν πως δεν είδα κανένα εργαζόμενο να μιλάει με άλλον, παρά μόνο με κάποια κοπέλα που ήταν "υπεύθυνη".

Πάνω που πλησίασα στα όρια της παράνοιας εμφανίστηκε και η προϊσταμένη. Πριν με δεχτεί πέρασε ένα τσούρμο ατόμων που τελείωσαν τη βάρδια τους, την οποία κάνανε σε κάποιο άλλο χώρο. Ο καθένας τις ανακοίνωνε πόσους πελάτες "ψάρεψε", με τη χαρά ή τη συστολή, αναλόγως του αποτελέσματος, που έχει ένα παιδί μπροστά στη δασκάλα του. Αφού τελείωσε και αυτό βρεθήκαμε επιτέλους στο γραφείο της.

Ήταν σύντομη και κατατοπιστική. Το πακέτο είναι: 8ωρο/714 €/Σάββατα προαιρετικά/έξτρα μπόνους/2 ώρες επιμόρφωση/2 πρώτες μέρες δοκιμαστικά χωρίς αμοιβή.

Για τι δουλειά το μόνο που μου ξεκαθάρισε ήταν πως κοιτάμε να μη χάνουμε άσκοπα χρόνο ώστε να προλάβουμε να πάρουμε όσα περισσότερα τηλεφωνήματα γίνεται.

Για εμένα δε χρειάστηκε να ρωτήσει πολλά, θα με έχει εκεί 2 μέρες δοκιμαστικά και χωρίς αμοιβή


To be continued...

...unfortunately

Ελαφρολαϊκόν

Ok δεν είναι ακριβώς του στυλ μου μια τέτοια ανάρτηση αλλά  δε μπορώ έλιωσα...

Και αφού δε μου βγαίνει να γράψω κάτι για την ευτυχία ας ανεβάσω κάτι για το γέλιο μέσα από τη δυστυχία, είναι ότι πιο κοντινό μου βρίσκεται για την ώρα. 

Ως επί του πρακτέου άνεργος, καθώς το ανασφάλιστο πακετιλίκι όσο μανίκι και να είναι δεν τους κάνω τη χάρη να το αποκαλέσω δουλειά (η οποία πρέπει να καταργηθεί, για να μην ξεχνιόμαστε), αλλά και ως περιτριγυρισμένος από φίλους και συντρόφους που βρίσκονται στην ίδια ακριβώς φάση χωρίς να βλέπουν μπροστά τους κάτι καλύτερο, δε μπορώ να μην αισθανθώ τα παρακάτω λόγια ως και δικά μου. Οτιδήποτε παραπάνω είναι απλά πλεονασμός.

Φίλε Αντρέα, έστω και διαμεσολαβημένα μέσα από τα αδηφάγα ΜΜΕ*, τα είπες όλα.

*Αυτό το τελευταίο ήταν σχολιάκι για εμάς τους κολλημένους που δεν πιστεύουμε πως οι μεγάλες αλήθειες μπορούν να βρουν χώρο στα αστικά ΜΜΕ, ή πως όταν τον βρουν στρεβλώνονται ώστε να γίνουν διαχειρίσιμες από την κυριαρχία

Καλωσόρισες

Κοντεύει ένας μήνας από την τελευταία μου ανάρτηση, πράγμα που φίλοι που έχουν και αυτοί blog δεν το θεωρούν πολύ καλό. Άμα θέλω να είμαι blogger πρέπει να είμαι ενεργός. Δεν κάνω που δεν κάνω και πολλά σχόλια στα ιστολόγια που παρακολουθώ ώστε να γίνω πιο γνωστός στη blogoσφαιρα, άμα δεν γράφω και τίποτα πάει η αιωνιότητα, πέταξε.

Επειδή τις περισσότερες αναρτήσεις μου τις γράφω μετά τη δουλειά, πιθανολογώ πως είναι το κρύο που μου έχει παγώσει τις σκέψεις και δε μπορώ να λειτουργήσω. Συνήθως τα πράγματα που δημοσιεύονται εδώ πέρα είναι σκέψεις που κάνω πάνω στο μηχανάκι ενώ εργάζομαι και οι οποίες μορφοποιούνται το βράδυ με τη μικρή βοήθεια του αλκοόλ. Όσο περισσότερο κρύο έχει τόσο περισσότερα μπινελίκια στριφογυρίζουν μέσα στο κεφάλι μου την ώρα που μεταφέρω τις παραγγελίες και έτσι μου κόβεται κάθε διάθεση για στοχασμό. Το ότι σταμάτησα να πίνω μόνος μπροστά από τον υπολογιστή θέλω να πιστεύω πως δεν έχει επηρεάσει τη συγγραφική μου δεινότητα, γιατί αν αυτό ίσχυε δε θα μπορούσα να γράψω μια τόσο στομφώδη φράση όπως η τελευταία.

Σήμερα όμως θα γράψω κι ας μην έχω έμπνευση, όχι από υποχρέωση αλλά επειδή κατά μια περίεργη σύμπτωση τις τελευταίες δυο-τρεις μέρες όλο κάτι γίνεται που έχει σχέση με κάποια από τις αναρτήσεις μου. Μιας και όπως είπα έμπνευση δεν παίζει θα συνεχίσω με μια απλή απαρίθμηση:

1.Επικοινώνησα με τη στρατολογία για να πάρω και επίσημα στα χέρια μου το πολυπόθητο χαρτί για το οποίο έκανα ανακωχή.
2.Εντελώς τυχαία ανακάλυψα πως δύο γνωστοί μου είναι φίλοι με τον Θ. Τριαρίδη.
3.Ο Η.Νικολάου μετήχθη από τις φυλακές της Άμφισσας στα Διαβατά λόγω της αντίστοιχης μεταγωγής στην Άμφισσα για τη δίκη των δολοφόνων του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
4.Αποφασίστηκε οριστικά, και ξεκίνησε η κατεδάφιση των μισών καστρόπληκτων της οδού Επταπυργίου, ενώ τα υπόλοιπα μισά θα ανακαινιστούν, ώστε "να γίνουν ένα κυριλέ κομμάτι στη βιτρίνα της πόλης".
5.Βρέθηκα και τα λέγαμε με σύντροφο ο οποίος δούλευε μετά από εμένα στην πρώην δουλειά μου και παραιτήθηκε και αυτός.
6.Δεν ξανάκουσα Oldseed, αλλά αυτό είναι κάτι που ΔΕΝ κάνω ανελλιπώς κάθε μέρα.

Πάνω από όλα όμως χθες φανερώθηκε αυτός που κρυβόταν πίσω από τις λέξεις και ο οποίος, που ξέρεις, ίσως μια μέρα γίνει ο drummer που μας έλειπε.

Θοδωρή και Ελίνα να σας ζήσει.

10 χρόνια "κομμάτια"

Έχει δυο μέρες που τίποτα δεν κινείται σε αυτή τη ριμάδα την πόλη. Μόνο καταναλωτές θεαμάτων που μόλις νυχτώσει ξεχύνονται στους δρόμους σαν ζόμπι. Παντού λαμπάκια και άδειοι δρόμοι που μόνο τα βράδια κατακλύζονται από μιζέριες οι οποίες θαρρείς πως την υπόλοιπη μέρα κρυβόντουσαν σε κάποιες υπόγειες κατακόμβες. Τα χριστούγεννα πάντα μου φαινόντουσαν πολύ παράξενη γιορτή, για την ακρίβεια ποτέ δεν τα αισθάνθηκα καν ως τέτοια.

Ίσως να είναι που η οικογένεια μου δεν είναι θρησκευάμενη (δε μπήκανε καν στον κόπο να με βαφτίσουν) αλλά ως μοναδική γιορτή των ημερών αναγνώριζα πάντα την πρωτοχρονιά. Η πρωτοχρονιά είχε από όταν ήμουν παιδί μια γοητεία στα μάτια μου και μόνο αυτή μου έβγαζε εορταστική διάθεση. Είναι αυτή η αίσθηση μιας νέας αρχής, η ελπίδα πως κάτι καινούριο ξεκινάει, πως ότι πέρασε τον προηγούμενο χρόνο το πακετάρεις και το τοποθετείς σε μια σκοτεινή αποθήκη έτοιμος να πορευτείς απαλλαγμένος από τα βάρη του παρελθόντος.

Τα τελευταία όμως χρόνια κάτι περίεργο συμβαίνει. Αν και η διάθεσή μου παραμένει το ίδιο εορταστική υπάρχει κάτι... Πηγαίνοντας στην αποθήκη για να αφήσω ότι πακέταρα και από αυτό το χρόνο, τη βλέπω όλο και πιο γεμάτη. Βλέπω κουτιά σκονισμένα, τοποθετημένα χωρίς οποιαδήποτε τάξη ή σειρά και λες και μια ακατανίκητη δύναμη με ωθεί να τα περιεργαστώ. Να ψάξω, να θυμηθώ τι είχα στο καθένα, να τα τακτοποιήσω.

Το να ανοίγω αυτά τα κουτιά του παρελθόντος μου είναι μια ασχολία γενικά καθόλου δυσάρεστη. Θα μπορούσα να πω πως είναι από τις πιο όμορφες στιγμές μου. Εκεί μέσα βρίσκω πράγματα που αγάπησα, πράγματα που μίσησα, πράγματα για τα οποία μετάνιωσα, με τα οποία γέλασα ή έκλαψα. Πολλές φορές ανακαλύπτω πράγματα που είχα ξεχάσει και είναι σαν να ξαναανακαλύπτω το ποιος στα αλήθεια είμαι. Εκεί μέσα βρίσκονται όλα τα κομμάτια του puzzle που συνθέτει την ύπαρξή μου και αγαπάω πολύ τα puzzle.

Αυτό που με χαλάει είναι πως όλο και περισσότερο επικεντρώνω σε αυτά που άφησα ανολοκλήρωτα στο πέρασμα των χρόνων. Ίσως τα περισσότερα πράγματα με τα οποία έχω ασχοληθεί τα παράτησα κάπου στη μέση. Λες και ποτέ δε με ενδιέφερε να τελειώσω κάτι παρά μόνο να δω πως το μπορώ και μετά να πάω για το επόμενο.

Μου άρεσε παλιότερα για αυτή μου την αδυναμία να παραπέμπω στον Μπακούνιν ο οποίος ποτέ δεν κατάφερε να ολοκληρώσει κάποιο συγγραφικό του έργο αφού πάντα το παρατούσε κυνηγώντας την επόμενη εξέγερση. Μόνο που αυτός όταν άνοιγε τα δικά του κουτιά έβρισκε την "Κνουτογερμανική Αυτοκρατορία" ενώ εγώ βρίσκω μόνο αυτό:

Get this widget | Track details |

Υ.Γ1: Πρέπει να είναι ο μεγαλύτερος πρόλογος που γράφτηκε ποτέ για ηχογράφηση που έγινε με ακουστικά ψείρες αντί για μικρόφωνα.

Υ.Γ2: Αυτά είναι 3 από τα κομμάτια που παίζαμε με τον κουμπάρο μου και τον κουμπάρο του όταν ήμασταν 19-20 χρονών

Υ.Γ3: Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στον Μανωλάκη που τον περιμένουμε σε ένα μήνα.

Gracias compañero

Χθες το μεσημέρι (κάπως καθυστερημένα ομολογώ) έπεσε στα χέρια μου το 13ο τεύχος του περιοδικού ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ. Ανάμεσα στα όπως πάντα πολύ ενδιαφέροντα κείμενα του περιοδικού υπάρχει και ένα για τον Abel Paz γραμμένο από έναν άνθρωπο/σύντροφο που εκτιμώ ιδιαίτερα, τον Νίκο Νικολαΐδη και αναφέρεται στις συναντήσεις τους.

Τον Abel Paz είχα την ατυχία να μην τον γνωρίσω προσωπικά. Δε θυμάμαι καν το λόγο που τον Ιούνιο του 1996 δεν είχα μπορέσει να βρεθώ στην παρουσίαση του βιβλίου του στο τριήμερο του Ράδιο Ουτοπία αλλά να πω την αλήθεια, όντας 16 χρονών τότε, με ενδιέφερε περισσότερο να ακούσω τους Ανάσα Στάχτη και τους Σμέρνα. Έτσι λοιπόν ο Diego Camacho, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, δεν έγινε ποτέ στη σκέψη μου ο "αναρχικός παππούς" μου, αυτός παρέμεινε ο μπαρμπα-Γιάννης Ταμτάκος. Ίσως να ήταν καλύτερα όμως έτσι γιατί τον γνώρισα μέσα από το βιβλίο του "ταξίδι στο παρελθόν", του οποίου την παρουσίαση είχα χάσει. Μέσα από αυτό το υπέροχο βιβλίο, στο οποίο περιγράφει το πως έζησε την επανάσταση του '36 ως ένας 15χρονος νεαρός αναρχικός, ο Abel Paz έγινε φίλος και σύντροφός μου.

 Μαζί του και με τον Liberto ταξίδεψα στο λαβύρινθο από οδοφράγματα της Βαρκελώνης δείχνοντας την ταυτότητα μέλους της CNT, προβληματίστηκα με την τροπή που πήραν τα πράγματα μετά το Σεπτέμβρη, εναντιώθηκα στην συμμετοχή στην κυβέρνηση, έγινα ένας από στους "Κιχώτες του Ιδανικού", ζήτησα τουφέκι για να φύγω στο μέτωπο, οργίστηκα από τη σταλινική προδοσία. Φόρεσα το κοκκινόμαυρο δίκοχο και τραγούδησα το a las baricadas ενώ ξεκουφάθηκα από τις φάλτσες τρομπέτες που έπαιζαν το hijos del pueblo στην κηδεία του Durruti. Στο τέλος πήρα το δρόμο για τη Γαλλία με την πίκρα της ήττας.

Ο Νίκος μου είχε μιλήσει αρκετές φορές για τον Abel Paz και οι περιγραφές του με έκαναν να τον αγαπήσω ακόμα περισσότερο. Μου έχει πει για τον μοναδικό του τρόπο να προβοκάρει τους συνομιλητές του και να περνάει από μια πολύ σοβαρή συζήτηση στην πλάκα και το αντίστροφο. Για το γεμάτο βιβλία σπίτι του, την άρνησή του να κόψει το κάπνισμα παρά τον καρκίνο που είχε στο φάρυγγα, για το πόσο "βρωμόγερος" μπορούσε να γίνει άμα ήθελε να τη σπάσει σε κάποιον που δε χώνευε και τόσα άλλα.

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε να ρωτήσω το Νίκο για τον Abel Paz ήταν τη κάνει ο φίλος του ο Liberto. Η απάντησή του με έκανε να γελάσω με την καρδιά μου. Μετά από 65 χρόνια φιλίας εκείνη την εποχή δε μιλούσαν γιατί μάλωσαν για ασήμαντη αφορμή και κρατούσαν πείσμα. Ναι, όσα χρόνια κι αν περάσαν παρέμεινε για πάντα ο 15χρονος φίλος μου. Ακόμα και ο θάνατος του στις 13 του προηγούμενου Απρίλη δεν κατάφερε να αγγίξει αυτή την εικόνα μέσα μου.

Στο κείμενο στο ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ ανάμεσα στις διάφορες περιγραφές έχει και μια ενός σκηνικού στην Αθήνα σε εκδήλωση το καλοκαίρι του 96. Ανάμεσα στις ερωτήσεις του έγινε και μια "Για την προδοσία της CNT και τους Αναρχικούς υπουργούς". Ο Diego παρά την μεγάλη διαφωνία που είχε στο συγκεκριμένο ζήτημα με τη CNT και την ευκολία με την οποία θα μπορούσε να έχει προσφύγει σε κάποιον αφορισμό, εξοργίστηκε.

   "Με αυτό που με ρωτάτε δείχνετε ότι δεν έχετε καταλάβει τι είναι η επανάσταση. Θέλετε να μιλάμε για όπλα και μάχες, για ήρωες και προδότες. Η επανάσταση δεν ήταν ο πόλεμος στην Αραγωνία. Υποχρεωθήκαμε να πολεμήσουμε γιατί μας χτυπούσε ο παγκόσμιος καπιταλισμός και ο φασισμός, ενώ η Γαλλική εργατική τάξη έκανε διακοπές μετ' αποδοχών. Η επανάσταση ήταν οι άντρες και οι γυναίκες που έκαναν πραγματικότητα την ουτοπία. Ήταν οι δεκαετίες αγώνων.

   Αν θέλετε να πεθάνετε μπορείτε να το κάνετε οποτεδήποτε, εμένα με ενδιέφερε η ζωή. Θα μπορούσα να σας μιλήσω για τα χρόνια που πέρασα στη φυλακή, για τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που σκοτώθηκαν. Δεν είναι ο θάνατος που με γοητεύει αλλά η ζωή, γιαυτό μιλάω για την επανάσταση."

Τι μπορεί να πει κανείς για έναν άνθρωπο που του ζητάς να σου ανοίξει ένα παράθυρο για το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας και αυτός σε ξεναγεί στο αιώνιο καλοκαίρι της ζωής και της επανάστασης;

Πάντως σίγουρα όχι Adios Amigo

Και υπολόγιζα να τα πίναμε σήμερα το βράδυ...

Η οργή εναλλάσσεται με την απογοήτευση. Για την ακρίβεια η κούραση μου ρουφάει την οργή και ξερνάει απογοήτευση. Δυο μέρες στο ναό της Θέμιδας ανάμεσα σε αμέτρητους μπάτσους όλων των αποχρώσεων. Ασφαλήτες, ματ, υμετ, εκαμ, καπελάκηδες, ζητάδες, δελτάδες και κάθε είδους χοιρινό ομόρφυνε με την παρουσία του το μίζερο τοπίο των δικαστηρίων, τη στιγμή που η ζωή του συντρόφου μου ακροβατούσε ανάμεσα σε άρθρα και διατάξεις. Κι εγώ να δηλώνω υποταγή σε κάθε είσοδο ή έξοδο, να σηκώνω τα χέρια και να με ψηλαφούν οι εχθροί.

Τα πάντα είναι θολά μέσα στο κεφάλι μου, μάρτυρες κατηγορίας, υπεράσπισης, αγορεύσεις, εισαγγελείς, δικαστές, ένορκοι, ορθοστασία, κούραση, ζαλούρα, συναισθηματικές μεταπτώσεις... Το μόνο συγκεκριμένο ο πονοκέφαλος και η φευγαλέα εικόνα του Λιάκου περικυκλωμένου από τους φρουρούς της έννομης τάξης, η πρώτη μετά από ένα χρόνο και η τελευταία μέχρι το εφετείο.

Τι ειρωνεία, τη μέρα που το σύγχρονο στρατοδικείο του κορυδαλλού αθώωσε τους κατηγορούμενους για την υπόθεση του ΕΛΑ μετά από 7 χρόνια τρομοϋστερίας, ένας μικροαστός βρέθηκε να συνηγορήσει με τους τρεις τακτικούς δικαστές στην τόσο εξοντωτική όσο και εξωφρενική απόφαση για ποινή κάθειρξης επτάμισι χρόνων... 

Όμως ο Ηλίας Νικολάου είναι λεύτερος, και αυτό είναι κάτι που δε θα καταλάβει ποτέ ο καραφλός δίπλα από την εισαγγελέα.