Για τα μέσα και κυρίως τα έξω κάποιου "χώρου"

Για τα γεγονότα τις 9ης του Φλεβάρη στην Φ*Υ καθώς και ότι ακολούθησε, ο οποιοσδήποτε έχει τη στοιχειώδη υπευθυνότητα και κινηματική κουλτούρα καταλαβαίνει πως οι τοποθετήσεις μπορούν να γίνονται μόνο σε συνελεύσεις και διαδικασίες και σε καμία περίπτωση ανοιχτά μέσω διαδικτύου. Οτιδήποτε ανακοινώσιμο μπορεί να προέρχεται μόνο από αυτές.

Επειδή όμως το Indymedia ως μέσο είναι ανοιχτό και λειτουργεί δημόσια, μια κριτική ανοιχτή μέσω αυτού του blog δεν την θεωρώ απλά προϊόν της ακατανίκητης δύναμης που λέγεται οργή, αλλά και στοιχείο υπευθυνότητας οποιουδήποτε διαχειρίζεται ένα μέσο (έστω ψωροblog) και έχει θέσει τον εαυτό του στην πλευρά της αντικυριαρχίας (πως αλλιώς να το εκφράσω έτσι που τα μπλέξαμε).

Φαντάζομαι πως όχι μόνο εγώ αλλά το παγκόσμιο ανταγωνιστικό προς την κυριαρχία κίνημα θα πρέπει να ευχαριστήσει τη συλλογικότητα που διαχειρίζεται το athens.indymedia.org για τα νέα ήθη τα οποία εισήγαγε. Διευκρινιστικά πάντως το να γνωρίζει κάποιος το ποιοι επιτέθηκαν σε μια κατάληψη, να δημοσιεύει ένα κείμενο "ανάληψης ευθύνης" και να κρατά μυστικό το ποιοι αυτοί είναι, δε λέγεται ουδετερότητα αλλά σαφής θέση. Σε περίπτωση δε που χωρίς να γνωρίζει ποιοι το έκαναν δημοσιεύει το κείμενό τους, είναι διπλά έκθετος αφού θρέφει φαντάσματα και τους ανοίγει διάπλατα την πόρτα να θεωρήσουν τον εαυτό τους κινηματικά αποδεκτό μέσω του βήματος που τους διαθέτει. Ακόμα χειρότερα όταν αυτός ο "κάποιος" δεν είναι απλά άτομο αλλά συλλογικότητα.

Στις "μεταξύ μας" σχέσεις, ακόμα και μια απλή τοποθέτηση σε συνέλευση φέρει προσωπική ευθύνη (γιαυτό άλλωστε λέγεται συνέλευση και όχι καφενείο), αυτό λέγεται κινηματική λειτουργία και ηθική. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια επιθετική ενέργεια προς μια κατάληψη με πλούσια παρουσία και δράση στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπως η Φ*Υ. Όποιος κάνει την τελευταία λοιπόν θα έπρεπε ή να αναλαμβάνει την προσωπική ευθύνη της πράξης ή να απαξιώνεται ως ξένο σώμα. Τουλάχιστον αυτό ήταν το αυτονόητο μέχρι προχθές. Κι αν τα αυτονόητα πεθαίνουν ένα ένα εδώ και κάποια χρόνια, όταν φτάνουμε στο σημείο συλλογικότητα που διαχειρίζεται διαδικτυακό τόπο με τόση επισκεψιμότητα και ιστορία να τα τσαλαπατάει, τα πράγματα τείνουν να γίνουν ιδιαιτέρως επικίνδυνα.

Ελπίζω πως η σ.ο του Indymedia θα κάνει την αυτοκριτική της και θα την ανακοινώσει, όπως αντιστοιχεί στη σοβαρότητα του εγχειρήματος που διαχειρίζεται.

Μετά από αυτό το δυσάρεστο διάλειμμα, το blog επιστρέψει στην κανονική του ροή. Μια τέτοια ανάρτηση είναι αταίριαστη προς το χαρακτήρα του και καλώς εχόντων των πραγμάτων δε θα υπάρξει η αναγκαιότητα να επαναληφθεί.

Α ρε Νικόλα

Αλβανός μετανάστης ήσουνα, τίποτα παραπάνω.
Όχι πολύ μεγάλος, μόλις 25, αλλά δεν ήσουν δα και κάνας 15χρονος.
Στο πρόσωπό σου κανένας νοικοκυραίος δε θα μπορούσε να αναγνωρίσει το γιο του.
Τη φωτογραφία σου δεν την είδαμε ξανά και ξανά στις ειδήσεις,
πιθανόν δε θα είχες και τόσο γλυκό προσωπάκι.
"Κομμένος" απ' την πολύ δουλειά θα ήσουνα φαντάζομαι,
σκληραγωγημένος και ίσως κάπως άγριος για τα λεπτά μας γούστα.

Είχες λέει και παιδιά, αλλά και αυτά δεν είναι σαν τα δικά μας,
ακόμα κι άμα μοιάζουν, το αίμα τους είναι άλλο.
Όπως και το δικό σου αίμα, που χύθηκε ασήμαντο μπροστά στην αστυνομική επιτυχία.
Πάρε λοιπόν τη θέση σου ανάμεσα στους αριθμούς,
κι ας μας ανατρίχιασε λίγο το πως σε φάγανε τόσο κοντά μας.

Ξέρεις κανονικά η θέση σου ήταν νεκρός κάπου κοντά στα σύνορα,
μακριά από τη βιτρίνα κι από τις ενοχές μας.
Ή έστω σε κάποιο εργοτάξιο, έτσι θεμελιώνουμε εδώ τα εθνικά επιτεύγματά μας,
με το αίμα το διαφορετικό απ' το δικό μας.
Γιαυτό και δε δίνουμε και ιθαγένεια, για να μη χαλάσουμε αυτές μας τις παραδόσεις,
ξέρεις είμαστε πολύ αρχαίος λαός και τα έθιμά μας τα τηρούμε.

Α ρε Νικόλα

Αλβανός... Σε περάσαν για ληστή...
Καταλαβαίνεις, κι αυτοί τι δουλειά τους κάνανε.
Έτρεχες λέει να καλυφθείς, και σε φάγανε πισώπλατα.
Οι λέξεις "λεβεντιά" και "παλικάρι" δεν υπάρχουν σε άλλη γλώσσα, παρά μόνο στην "ελληνική"
το γιατί το ξέρεις πια καλύτερα από όλους.
Το είπε και ο Ανθιμος ο τηλεμητροπολίτης
"σας αγαπάμε αλλά όχι και να σκοτωθούμε", μόνο να σκοτώσουμε ίσως.
Παιδιά μας είναι και οι αστυνομικοί, τι να τους κάνουμε να τους κρεμάσουμε;;;
Δεν το κάναμε για άλλους κι άλλους δεν πιστεύω να νομίζεις πως θα το κάναμε για έναν αλλοδαπό
Έπεσες και πάνω στην κρίση, γάμησε τα...
Έρχονται θυσίες, δε μπορούμε να ασχολούμαστε για πολύ ακόμα μαζί σου.
Να μας συμπαθάς Νικόλα δε λέω το πρόβλημά σου είναι σημαντικό,
9 σφαίρες είναι αυτές,
είδες όμως πως συμπονέσαμε  τη χήρα και τα ορφανά σου, δε μπορείς να πεις.

Nikolla Todi πάρε πια τη θέση σου δίπλα στον Tony Onuoha, τον Marko Bulatovic, το Νίκο Λεωνίδη και τόσους άλλους,  στη λήθη και τη συνήθεια.

Μέχρι να γίνουμε τόσο γουρούνια που να πάψουμε πια ακόμα και να ανατριχιάζουμε.
Μέχρι να γίνουμε τόσο αδιάφοροι που να σταματήσουμε έστω να καταμετράμε.
Μέχρι να γίνουμε τόσο νεκροί που μικρή σημασία θα έχει πια αν τρακάρουμε την ιπτάμενη σφαίρα κάποιου σερίφη.

Sabotage στον κοινωνικό έλεγχο

Πριν κάποιο καιρό μου είχαν πει μια ιστορία σε σχέση με ένα πείραμα το οποίο πραγματοποιήθηκε. Το που και το πότε δεν το γνωρίζω, ούτε έχω κάποια παραπομπή σε πηγές ώστε να το επιβεβαιώσω, πιθανόν να είναι ένας ακόμη αστικός μύθος. Εμένα πάντως μου άρεσε και γιαυτό σας τη μεταφέρω. Σε περίπτωση που η ιστορία αυτή αρέσει και σε εσάς θέλω τα εύσημα σας, ειδάλλως τα παράπονά σας στον κύριο που μου την είχε διηγηθεί.

Κάποτε λοιπόν διεξάχθηκε ένα πείραμα το οποίο είχε ως εξής. Κλείσανε σε ένα κλουβί 15 μαϊμούδες. Στην οροφή του κλουβιού υπήρχε δεμένη μια μπανάνα και από κάτω της μια σκάλα. Το κλουβί τελούσε φυσικά υπό συνεχή επιτήρηση. Όταν η πρώτη μαϊμού ανέβηκε στη σκάλα προκειμένου να πάρει τη μπανάνα παγωμένο νερό άρχησε να καταβρέχει από την οροφή όλες τις μαϊμούδες ενώ δυνατοί τρομαχτικοί ήχοι άρχισαν να ακούγονται από μεγάφωνα. Το ίδιο συνέβη και τη δεύτερη φορά που κάποια άλλη μαϊμού πήγε να κάνει το ίδιο. Αυτό συνέβαινε συνέχεια μέχρι που καμιά μαϊμού δεν ανέβαινε πια τη σκάλα. Η τελευταία που το επιχείρησε πριν καν προλάβει να ανέβει δέχτηκε επίθεση από της υπόλοιπες οι οποίες άρχησαν να την ξυλοκοπούν.

Στο δεύτερο μέρος του πειράματος βγάλανε μια μαϊμού και τοποθέτησαν μια καινούργια. Η τελευταία μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει πήγε να ανέβει να φάει τη μπανάνα, πριν όμως προλάβει δέχτηκε και αυτή την επίθεση των υπολοίπων. Έτσι συνέχισαν αλλάζοντας μια μαϊμού κάθε βδομάδα. Κάθε φορά η καινούρια μαϊμού πήγαινε να ανέβει στη σκάλα και έτρωγε ξύλο από τις υπόλοιπες. Μέχρι που κάποια στιγμή στο κλουβί είχαν πια αλλάξει όλες οι μαϊμούδες και δεν υπήρχε πια καμία από την αρχική σύνθεση που είχε φάει το σοκ με το παγωμένο νερό και τους τρομακτικούς ήχους. Παρόλα αυτά όταν μπήκε καινούρια μαϊμού συνέχισαν να τη δέρνουν και ας μην ήξεραν πια το γιατί.

Τώρα γιατί αυτή η ιστορία μου ήρθε στο μυαλό ενόψει της πορείας ενάντια στον κοινωνικό έλεγχο που θα πραγματοποιηθεί αυτή την Παρασκευή 5/2 στις 6:00 δεν ξέρω, αλλά άμα και εσείς βρίσκετε κάποια σύνδεση νομίζω πως καλό θα είναι να συναντηθούμε στο δρόμο.

Ε ρε γλέντια!!!

Η Πέμπτη μαζί με την Κυριακή αποτελούν τις μέρες "Αγγελιοφόρου", αυτής της άθλιας ρουφιανοφυλλάδας για την οποία πετάω 3.30 € την εβδομάδα μόνο και μόνο για τις μικρές αγγελίες εύρεσης εργασίας που δημοσιεύει τις συγκεκριμένες ημέρες. Η υπόλοιπη εφημερίδα βρίσκει τη θέση της στον κάδο ανακύκλωσης σχεδόν αχρησιμοποίητη. Προσπαθώ να ανακυκλώνω τα απορρίμματα μου, τουλάχιστον για όσα υπάρχουν αντίστοιχοι κάδοι. Χαρτί, πλαστικό, αλουμίνιο, γυαλί... τα πάντα. Το μόνο που έχω σταματήσει εδώ και κάποιο καιρό να ανακυκλώνω είναι οι ελπίδες μου, αυτές έχουν βρει πια μόνες τους το δρόμο, απευθείας στον κάδο των σκουπιδιών.

Η διαδικασία ανάγνωσης κάθε φορά είναι η ίδια. Άνοιγμα του μεσαίου φύλλου / πέταμα των αγγελιών κατοικίας / κράτημα των σελίδων εύρεσης εργασίας / πέταμα της υπόλοιπης εφημερίδας. Η αρχή γίνεται με μία στα πεταχτά ανάγνωση των προκηρύξεων για συμβάσεις στο δημόσιο. Το 90% είναι για μερική απασχόληση και καμία για την ειδικότητά μου. Κατόπιν προσπερνάω τους τομείς "Στελέχη-Πτυχιούχοι" μιας και το πτυχίο μου είναι πρακτικά άχρηστο στον ιδιωτικό τομέα και "Υπάλληλοι Γραφείου" αφού δεν είμαι "νέα", ούτε καν "κοπέλα", άσε που εμφανισιακά δεν είμαι και η χαρά του εργοδότη. Για παρόμοιους λόγους προσπερνάω τους "Πωλητές" και φτάνω στους "Οδηγούς, εξωτερικές εργασίες" που είναι η δουλειά που ξέρω να κάνω σχετικά καλά. Βρίσκω 0 έως 2 αγγελίες οι οποίες είτε αποδεικνύονται παπατζηλίκι είτε έχουν κλείσει. Μετά από αυτή τη συνήθως πεντάλεπτη διαδικασία το ένθετο "Εργασία" πηγαίνει να συναντήσει το υπόλοιπο του "Αγγελιοφόρου" και εγώ γαμωσταυρίζω για τα πεταμένα 1.30 ή 2 ευρώ ανάλογα με τη μέρα.

Η μόνες αγγελίες που υπάρχουν σε αφθονία τώρα τελευταία είναι για τηλεφωνικές πωλήσεις προϊόντων κινητής ή σταθερής τηλεφωνίας. Φαντάζομαι όλοι έχουν σπαστεί πάνω από μια φορές από αντίστοιχα τηλεφωνήματα στις πιο άκυρες στιγμές, όπως όταν βγαίνεις από την τουαλέτα με τα βρακιά στα γόνατα και τελικά είναι κάποιος που προσπαθεί να σε πείσει για την τάδε ή την δείνα φανταστική υπερπροσφορά. Στην αρχή τις έβλεπα και γελούσα, τι μαλακία δουλειά έλεγα μέσα μου. Στη συνέχεια απέφευγα να τις κοιτάζω ούτε γι αστείο, χωρίς κάποιο προφανή λόγο με τρόμαζαν. Σήμερα αφού είδα και απόειδα με τις άλλες δουλειές πήρα τηλέφωνο σε 2 τέτοιες αγγελίες. Στην πρώτη αγγελία μου βάλανε ραντεβού για αύριο το απόγευμα γιατί το πρόγραμμά τους ήταν φορτωμένο και όλες οι ώρες για συνεντεύξεις ήταν κλεισμένες. Στη δεύτερη ήμουν πιο "τυχερός" και έκλεισα ραντεβού για μετά από μια ώρα.

Έφτασα στα γραφεία της εταιρίας κάνα δεκάλεπτο νωρίτερα και χτύπησα το κουδούνι. Αφού πρώτα άναψε το λαμπάκι στη κάμερα εμπρός μου, η πόρτα άνοιξε. Κλείνοντας την το μάτι μου έπεσε σε ένα φωτοτυπημένο χαρτί επάνω της που έγραφε "ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΟΙ ΠΩΛΗΤΕΣ ΝΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΟΤΑΝ ΧΤΥΠΑΕΙ ΚΟΥΔΟΥΝΙ". Καλή αρχή σκέφτηκα. Βρέθηκα σε έναν μεγάλο ενιαίο χώρο όπου βρίσκονταν στη σειρά 25 με 30 μικρά γραφειάκια που στο καθένα καθόταν και από ένας τηλεφωνητής. Το μέρος έμοιαζε με ένα τεράστιο μελίσσι και ο βόμβος που επικρατούσε ήταν ικανός να τσαταλιάσει τα νεύρα βουδιστή μοναχού σε νιρβάνα εντός λίγων και μόνο λεπτών. Μια ευγενική κοπέλα με ρώτησε αν ήρθα για την αγγελία και όταν τις απάντησα θετικά μου έδειξε μια καρέκλα για να κάτσω και να περιμένω.

Κάθισα εκεί πέρα πάνω από μισή ώρα καθώς η προϊσταμένη που θα με δεχότανε είχε πολύ δουλειά. Η ώρα δεν περνούσε με τίποτα και άρχισα να παρατηρώ τριγύρω μου. Στο χώρο υπήρχαν κάποιες κάμερες και αρκετές ακόμα ταμπέλες παρόμοιες με την πρώτη, κολλημένες σε διάφορα σημεία, με εντολές προς τους εργαζομένους. Πως πρέπει να έχουν το γραφείο τους, να μην αλλάζουν τηλέφωνα και διάφορα τέτοια. Επικέντρωσα σε κάποιους από τους εργαζόμενους που καθόντουσαν μπροστά μου. Τα τηλεφωνήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο σε χρόνους ρεκόρ και οι ίδιες πρώτες τυποποιημένες φράσεις επαναλαμβάνονταν χωρίς συνήθως να προλάβουν καν να ολοκληρωθούν, αφού ο υποψήφιος πελάτης το έκλεινε κατάμουτρα. Εντυπωσιακό ήταν πως δεν είδα κανένα εργαζόμενο να μιλάει με άλλον, παρά μόνο με κάποια κοπέλα που ήταν "υπεύθυνη".

Πάνω που πλησίασα στα όρια της παράνοιας εμφανίστηκε και η προϊσταμένη. Πριν με δεχτεί πέρασε ένα τσούρμο ατόμων που τελείωσαν τη βάρδια τους, την οποία κάνανε σε κάποιο άλλο χώρο. Ο καθένας τις ανακοίνωνε πόσους πελάτες "ψάρεψε", με τη χαρά ή τη συστολή, αναλόγως του αποτελέσματος, που έχει ένα παιδί μπροστά στη δασκάλα του. Αφού τελείωσε και αυτό βρεθήκαμε επιτέλους στο γραφείο της.

Ήταν σύντομη και κατατοπιστική. Το πακέτο είναι: 8ωρο/714 €/Σάββατα προαιρετικά/έξτρα μπόνους/2 ώρες επιμόρφωση/2 πρώτες μέρες δοκιμαστικά χωρίς αμοιβή.

Για τι δουλειά το μόνο που μου ξεκαθάρισε ήταν πως κοιτάμε να μη χάνουμε άσκοπα χρόνο ώστε να προλάβουμε να πάρουμε όσα περισσότερα τηλεφωνήματα γίνεται.

Για εμένα δε χρειάστηκε να ρωτήσει πολλά, θα με έχει εκεί 2 μέρες δοκιμαστικά και χωρίς αμοιβή


To be continued...

...unfortunately

Ελαφρολαϊκόν

Ok δεν είναι ακριβώς του στυλ μου μια τέτοια ανάρτηση αλλά  δε μπορώ έλιωσα...

Και αφού δε μου βγαίνει να γράψω κάτι για την ευτυχία ας ανεβάσω κάτι για το γέλιο μέσα από τη δυστυχία, είναι ότι πιο κοντινό μου βρίσκεται για την ώρα. 

Ως επί του πρακτέου άνεργος, καθώς το ανασφάλιστο πακετιλίκι όσο μανίκι και να είναι δεν τους κάνω τη χάρη να το αποκαλέσω δουλειά (η οποία πρέπει να καταργηθεί, για να μην ξεχνιόμαστε), αλλά και ως περιτριγυρισμένος από φίλους και συντρόφους που βρίσκονται στην ίδια ακριβώς φάση χωρίς να βλέπουν μπροστά τους κάτι καλύτερο, δε μπορώ να μην αισθανθώ τα παρακάτω λόγια ως και δικά μου. Οτιδήποτε παραπάνω είναι απλά πλεονασμός.

Φίλε Αντρέα, έστω και διαμεσολαβημένα μέσα από τα αδηφάγα ΜΜΕ*, τα είπες όλα.

*Αυτό το τελευταίο ήταν σχολιάκι για εμάς τους κολλημένους που δεν πιστεύουμε πως οι μεγάλες αλήθειες μπορούν να βρουν χώρο στα αστικά ΜΜΕ, ή πως όταν τον βρουν στρεβλώνονται ώστε να γίνουν διαχειρίσιμες από την κυριαρχία

Καλωσόρισες

Κοντεύει ένας μήνας από την τελευταία μου ανάρτηση, πράγμα που φίλοι που έχουν και αυτοί blog δεν το θεωρούν πολύ καλό. Άμα θέλω να είμαι blogger πρέπει να είμαι ενεργός. Δεν κάνω που δεν κάνω και πολλά σχόλια στα ιστολόγια που παρακολουθώ ώστε να γίνω πιο γνωστός στη blogoσφαιρα, άμα δεν γράφω και τίποτα πάει η αιωνιότητα, πέταξε.

Επειδή τις περισσότερες αναρτήσεις μου τις γράφω μετά τη δουλειά, πιθανολογώ πως είναι το κρύο που μου έχει παγώσει τις σκέψεις και δε μπορώ να λειτουργήσω. Συνήθως τα πράγματα που δημοσιεύονται εδώ πέρα είναι σκέψεις που κάνω πάνω στο μηχανάκι ενώ εργάζομαι και οι οποίες μορφοποιούνται το βράδυ με τη μικρή βοήθεια του αλκοόλ. Όσο περισσότερο κρύο έχει τόσο περισσότερα μπινελίκια στριφογυρίζουν μέσα στο κεφάλι μου την ώρα που μεταφέρω τις παραγγελίες και έτσι μου κόβεται κάθε διάθεση για στοχασμό. Το ότι σταμάτησα να πίνω μόνος μπροστά από τον υπολογιστή θέλω να πιστεύω πως δεν έχει επηρεάσει τη συγγραφική μου δεινότητα, γιατί αν αυτό ίσχυε δε θα μπορούσα να γράψω μια τόσο στομφώδη φράση όπως η τελευταία.

Σήμερα όμως θα γράψω κι ας μην έχω έμπνευση, όχι από υποχρέωση αλλά επειδή κατά μια περίεργη σύμπτωση τις τελευταίες δυο-τρεις μέρες όλο κάτι γίνεται που έχει σχέση με κάποια από τις αναρτήσεις μου. Μιας και όπως είπα έμπνευση δεν παίζει θα συνεχίσω με μια απλή απαρίθμηση:

1.Επικοινώνησα με τη στρατολογία για να πάρω και επίσημα στα χέρια μου το πολυπόθητο χαρτί για το οποίο έκανα ανακωχή.
2.Εντελώς τυχαία ανακάλυψα πως δύο γνωστοί μου είναι φίλοι με τον Θ. Τριαρίδη.
3.Ο Η.Νικολάου μετήχθη από τις φυλακές της Άμφισσας στα Διαβατά λόγω της αντίστοιχης μεταγωγής στην Άμφισσα για τη δίκη των δολοφόνων του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
4.Αποφασίστηκε οριστικά, και ξεκίνησε η κατεδάφιση των μισών καστρόπληκτων της οδού Επταπυργίου, ενώ τα υπόλοιπα μισά θα ανακαινιστούν, ώστε "να γίνουν ένα κυριλέ κομμάτι στη βιτρίνα της πόλης".
5.Βρέθηκα και τα λέγαμε με σύντροφο ο οποίος δούλευε μετά από εμένα στην πρώην δουλειά μου και παραιτήθηκε και αυτός.
6.Δεν ξανάκουσα Oldseed, αλλά αυτό είναι κάτι που ΔΕΝ κάνω ανελλιπώς κάθε μέρα.

Πάνω από όλα όμως χθες φανερώθηκε αυτός που κρυβόταν πίσω από τις λέξεις και ο οποίος, που ξέρεις, ίσως μια μέρα γίνει ο drummer που μας έλειπε.

Θοδωρή και Ελίνα να σας ζήσει.

10 χρόνια "κομμάτια"

Έχει δυο μέρες που τίποτα δεν κινείται σε αυτή τη ριμάδα την πόλη. Μόνο καταναλωτές θεαμάτων που μόλις νυχτώσει ξεχύνονται στους δρόμους σαν ζόμπι. Παντού λαμπάκια και άδειοι δρόμοι που μόνο τα βράδια κατακλύζονται από μιζέριες οι οποίες θαρρείς πως την υπόλοιπη μέρα κρυβόντουσαν σε κάποιες υπόγειες κατακόμβες. Τα χριστούγεννα πάντα μου φαινόντουσαν πολύ παράξενη γιορτή, για την ακρίβεια ποτέ δεν τα αισθάνθηκα καν ως τέτοια.

Ίσως να είναι που η οικογένεια μου δεν είναι θρησκευάμενη (δε μπήκανε καν στον κόπο να με βαφτίσουν) αλλά ως μοναδική γιορτή των ημερών αναγνώριζα πάντα την πρωτοχρονιά. Η πρωτοχρονιά είχε από όταν ήμουν παιδί μια γοητεία στα μάτια μου και μόνο αυτή μου έβγαζε εορταστική διάθεση. Είναι αυτή η αίσθηση μιας νέας αρχής, η ελπίδα πως κάτι καινούριο ξεκινάει, πως ότι πέρασε τον προηγούμενο χρόνο το πακετάρεις και το τοποθετείς σε μια σκοτεινή αποθήκη έτοιμος να πορευτείς απαλλαγμένος από τα βάρη του παρελθόντος.

Τα τελευταία όμως χρόνια κάτι περίεργο συμβαίνει. Αν και η διάθεσή μου παραμένει το ίδιο εορταστική υπάρχει κάτι... Πηγαίνοντας στην αποθήκη για να αφήσω ότι πακέταρα και από αυτό το χρόνο, τη βλέπω όλο και πιο γεμάτη. Βλέπω κουτιά σκονισμένα, τοποθετημένα χωρίς οποιαδήποτε τάξη ή σειρά και λες και μια ακατανίκητη δύναμη με ωθεί να τα περιεργαστώ. Να ψάξω, να θυμηθώ τι είχα στο καθένα, να τα τακτοποιήσω.

Το να ανοίγω αυτά τα κουτιά του παρελθόντος μου είναι μια ασχολία γενικά καθόλου δυσάρεστη. Θα μπορούσα να πω πως είναι από τις πιο όμορφες στιγμές μου. Εκεί μέσα βρίσκω πράγματα που αγάπησα, πράγματα που μίσησα, πράγματα για τα οποία μετάνιωσα, με τα οποία γέλασα ή έκλαψα. Πολλές φορές ανακαλύπτω πράγματα που είχα ξεχάσει και είναι σαν να ξαναανακαλύπτω το ποιος στα αλήθεια είμαι. Εκεί μέσα βρίσκονται όλα τα κομμάτια του puzzle που συνθέτει την ύπαρξή μου και αγαπάω πολύ τα puzzle.

Αυτό που με χαλάει είναι πως όλο και περισσότερο επικεντρώνω σε αυτά που άφησα ανολοκλήρωτα στο πέρασμα των χρόνων. Ίσως τα περισσότερα πράγματα με τα οποία έχω ασχοληθεί τα παράτησα κάπου στη μέση. Λες και ποτέ δε με ενδιέφερε να τελειώσω κάτι παρά μόνο να δω πως το μπορώ και μετά να πάω για το επόμενο.

Μου άρεσε παλιότερα για αυτή μου την αδυναμία να παραπέμπω στον Μπακούνιν ο οποίος ποτέ δεν κατάφερε να ολοκληρώσει κάποιο συγγραφικό του έργο αφού πάντα το παρατούσε κυνηγώντας την επόμενη εξέγερση. Μόνο που αυτός όταν άνοιγε τα δικά του κουτιά έβρισκε την "Κνουτογερμανική Αυτοκρατορία" ενώ εγώ βρίσκω μόνο αυτό:

Get this widget | Track details |

Υ.Γ1: Πρέπει να είναι ο μεγαλύτερος πρόλογος που γράφτηκε ποτέ για ηχογράφηση που έγινε με ακουστικά ψείρες αντί για μικρόφωνα.

Υ.Γ2: Αυτά είναι 3 από τα κομμάτια που παίζαμε με τον κουμπάρο μου και τον κουμπάρο του όταν ήμασταν 19-20 χρονών

Υ.Γ3: Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στον Μανωλάκη που τον περιμένουμε σε ένα μήνα.